معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1664
معماری ـ موسیقی   - 19
منظر شهری   - 1561
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
طراحي داخلي   - 1125
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1116
پردیس ویترا   - 18
سازه های شهری   - 1022
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
تکنولوژی ساخت   - 1009
معماری آمریکا   - 17
معماری حوزه عمومی   - 980
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
مرزهای معماری   - 962
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
نگاه نو به سكونت   - 895
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 849
معماری بایومورفیک   - 15
نظریه شهری   - 817
معماری و کوه   - 15
معماری و سیاست   - 789
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
معماری مدرن   - 714
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
کلان سازه   - 706
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
معماری پایدار   - 690
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
روح مکان   - 618
معماری و سلامت   - 13
آینده گرایی   - 604
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری منظر   - 587
فرهنگ نفت   - 11
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 576
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آرمان شهرگرایی   - 574
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
طراحی صنعتی   - 562
بی ینال ونیز   - 10
منتقدان معماری   - 538
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 531
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 523
معماری خوانی   - 9
توسعه پایدار   - 523
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 499
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
باز زنده سازی   - 477
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 461
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماری یادمانی   - 381
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری سبز   - 375
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 374
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 361
تز 1400   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
معماری تخت جمشید   - 8
معماری پست مدرن   - 343
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری ارزان   - 328
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 309
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
گرمایش زمین   - 306
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری محلی   - 297
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 295
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 272
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 267
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 240
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 234
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 232
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
فضای منفی   - 228
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
اقتصادِ فضا   - 228
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 215
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 211
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 206
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 190
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 188
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 175
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 173
پداگوژی انتقادی   - 7
هنر گفت و گو   - 161
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری ژاپن   - 160
مسابقه ویلا 1400   - 6
ترسیمات معماری   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری ایران   - 154
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری و رسانه   - 152
معماری آمریکای جنوبی   - 6
معماری فضای داخلی   - 143
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 134
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 121
معماری مصر   - 6
مدرنیته؛ از نو   - 96
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
ویرانه ها   - 94
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری فاشیستی   - 89
معماری و غذا   - 5
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اکنی استودیو   - 5
معماری چین   - 85
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
اکسپو   - 83
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 73
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 72
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری جنگلی   - 69
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
معماری و جنگ   - 4
معماری هند   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری دیجیتال   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 61
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 58
اتووودْ آبزرور   - 4
زاغه نشینی   - 55
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری و نقاشی   - 55
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری اروپا   - 55
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
آنتروپوسین   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری و ادبیات   - 46
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
طراحی مُد   - 46
فیلم های اتووود   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
هنر روسیه   - 45
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
باهاوس   - 44
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری و گیم   - 40
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری آسیا   - 40
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری بیابانی   - 36
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
مدرنیسم هیپی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
معماری مدارس   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
ان اف تی   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
متاورس   - 1
معماری و آب   - 24
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و رنگ   - 23
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 56
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -864
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -468
هتل   -81
فرهنگی   -365
ورزشی   -68
پاویون   -296
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -244
ویلا   -27
تفریحی   -184
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -150
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -110
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
نگاهی به شهر از کمون تا جنبش اشغال وال استریت
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/02/27
مـنـــــــبـع : برگرفته از سخنرانی نادر فتوره چی در موسسه پرسش
تعداد بازدید : 4016

 آنچه که در اينجا ارائه خواهم کرد، نگاهي به نسبت شهر و  مبارزات ضد سرمايه‌دارانه است. به واقع تلاشم بر آن است که در پي روشن کردن نسبت شهر و سرمايه، نسبت مبارزات ضد سرمايه‌دارانه و شهر را نيز با نگاهي به تاريخ اين مبارزات از "کمون پاريس" تا جنبش متاخر "اشغال وال استريت" روشن کنم. اين مدعا را با رجوع به آرای ديويد هاروی، که به تازگي نيز کتابي از او با عنوان "شهرهاي شورشي" منتشر شده است، بسط خواهم داد و خواهم کوشيد که با تمرکز بر مفهوم شهر، فضاي شهري و مبارزه ضد سرمايه‌دارانه اين بحث را به پايان ببرم.
شهر و شهرنشيني، همواره يکي از پايه‌اي‌ترين شرايط براي انباشت سرمايه و چرخه آن بوده است. ظهور پديده "سرمايه‌داري" به عنوان يک ساختار و وجه توليد سياسي-اقتصادي نيز که با تولد پاريس گره خورده، اين مدعا را اثبات مي‌کند. حال اگر اين جمل? فوکو که "هرجا قدرت هست، مقاومت هم هست"‌را ملاک قرار دهيم، مي‌توان گفت که تولد سرمايه همانا تولد مبارزه بر عليه سرمايه‌داري هم بوده است و در واقع اين دو در يک لحظه ي تاريخي زاده شده‌اند.

پديده‌ي سرمايه از طريق فرآيند شهرنشيني فرصت حياتي را براي انباشت پيدا مي‌کند و به تبع آن، از طريق ايجاد انقلاب و تحول بنيادين در زندگي شهري، پاي مبارزه طبقاتي نيز به ميان کشيده مي‌شود. با اين حال سرمايه هرگز قادر نيست که در فرآيند شهري شدن‌اش، اراده‌ي خود را به طور تمام و کمال بر شهر و کل جمعيت شهري تحميل کند و همه را به انقياد خود در آورد.
مسئله من در اينجا، نشان دادن تحولات تاريخي وجه توليد سرمايه‌دارانه نيست، بلکه نگاه به مقاومت‌ها در برابر آن است. به خطوط گريز و تخطي از آن و اينکه چگونه مردان و زنان آزاده در طي تاريخ چند صده‌ي اخير و البته در همين لحظه نگذاشته‌اند که مناسبات سرمايه‌دارانه آنها را ببلعد‌ ‌و ‌به انقياد خود درآورد.
حال اگر بحث را بر روي مقاومت ها و مبارزات مترکز کنيم، ناچار خواهيم بود که به يک پرسش بنيادين بپردازيم. اينکه تا چه ميزان مبارزات ضد سرمايه‌دارانه بايد بر شهر و بستر شهري تمرکز کنند؟ و اگر قرار بر اين تمرکز است، چرا و چگونه؟
شکي نيست که تاريخ مبارزات طبقاتي در بستر شهر درخشان و خيره کننده است: انقلاب فرانسه و تداوم انقلاب از 1789 تا 1830، انقلاب 1848 و کمون پاريس در سال 1871، بارزترين اين جنبش ها در قرن نوزدهم هستند. وقايع بعدي در شوراي پتروگراد، کمون شانگهاي از 1927 تا 1968 ، اعتصاب عمومي در سياتل 1919، شورش هاي کوردوبا در 1969، جنبش مي 68 در اروپا و امريکا و البته بهار پراگ در همان مقطع زماني و حتي نمونه هاي متاخرتري چون ميدان التحرير، تظاهرات در پلازا، کاتالونيا، بارسلونا و غيره جملگي نشان مي‌دهد که مبارزات شهري بر ضد مناسبات سرمايه‌دارانه تاريخي طولاني و البته پربار دارد.
نکته مهمي که مي‌توان درباره اين نمونه ها اشاره کرد آن  است که در برخي مواقع، اين مبارزات به منطقه شهري خود محدود نمي‌شدند و به سرعت به ديگر شهرها سرايت مي‌کردند. مثلاً انقلاب 1848، ابتدا در پاريس شروع شد اما به سرعت به وين، برلين، ميلان، بوداپست، فرانکفورت و ديگر شهرهاي اروپا سرايت کرد. يا انقلاب اکتبر که به سرعت به برلين و ورشو و ريگا و مونيخ و تورين رسيد. همچنين مي 68، جنبشي که از پاريس به برلين، لندن، مکزيکو سيتي، بانکوک، شيکاگو و ... توسعه يافت و بزرگترين سلسله اعتراضات را در برابر نظام سرمايه‌داري تا آن زمان و اي بسا تا کنون باعث شد.
اين جنبش ها اگرچه که همگي در برابر مناسبات بي‌رحم سرمايه‌دارانه شکست خوردند، اما اين نکته را نيز ثابت کردند که امکان بروز يک جنبش سياسي-اجتماعي-اقتصادي ِ ترقي‌خواهانه بر ضد وضع موجود و مناسبات برآمده از آن همواره وجود داشته و خواهد داشت.
هم اکنون نيز خيزش جوانان انقلابي از قاهره تا مادريد، اعتراضات دو سه سال گذشته در لندن و البته جنبش "اشغال وال استريت"، در شرايطي روي داده اند که هيچکس حتي فکرش را هم نمي‌کرد که مردم معترض بتوانند اينچنين ساختارهاي سرمايه‌سالارانه را در بستر شهرها به چالش بکشند. به نظر مي‌رسد که اين جنبش ها براي همه ما، يعني افکار عمومي جهاني اين واقعيت را آشکار کرده اند که "چيزي در هوا موج مي‌زند". چيزي که ما اسم‌اش را "سياست مردم" مي‌گذاريم. 

بروز اين جنبش ها در بستر شهرها، ما را با يک پرسش اساسي ديگر مواجه مي‌کند: اينکه آيا شهر يا يک نظام شهري از پيش واجد خصلي است که مي تواند به يک اعتراض عمومي امکان تحقق دهد؟ در ظاهر که اينطور به نظر مي رسد. به عبارت ديگر اکنون ديگر براي ما قطعي‌ست که شهر به عنوان يک واحد مکاني، واجد شخصيتي استثنائي است که مي‌تواند به عنوان محمل اعتراض ضد سرمايه‌دارانه مورد توجه باشد. البته شهرهايي هم وجود دارند که اين خصلت و شخصيت در آنها چندان پررنگ نيست. مثلا لندن،لس آنجلس يا لاپاز در قياس با قاهره ، پکن و سينتاگما و ...امکان تسخير فضايي کمتري دارند.

در همين جا لازم است که دو مفهوم را از هم جدا کنيم. "فضا" با "مکان" متفاوت است. منظور از "فضا"(space)- حال چه با رجوع به آراي گي دوبور و سيچواشنيست‌ها، چه بر اساس ديدگاه هاي چون ديدگاه زيمل و لووفور- چيزي بيش از "مکان"(place) است. شايد با يک مثال بتوان اين فاصله مفهومي-واقعي را نشان داد. مثلا درباره کمون پاريس مي توان علت شکست‌اش را اين نکته دانست که معترضان صرفا "مکان" را تسخير کردند و نتوانستند "فضا" را در اختيار بگيرند.
قدرت سياسي همواره به دنبال باز سازماندهي ِ زيرساخت‌هاي شهري و البته تبيين شيوه خاص زندگي شهري با هدف کنترل جمعيت ناآرام و معترض است. يکي از نمونه‌هاي معروف اين تلاش را در طرح مشهور "هوسمان" در پاريس مي‌توان سراغ گرفت. هوسمان، محل‌هايي را براي استقرار نيروهاي ارتش تدارک ديده بود، به طوري که در هر زمان آمادگي مقابله با اعتراضات را داشته باشند. بازسازماندهي دروني کالبد شهر در امريکاي‌ِ  پس از اعتراضات سال 68 نيز همين واقعيت را نشان مي‌دهد. امريکا در اين دوره، حتي در برخي ايالت‌ها موانع فيزيکي‌اي تعبيه کرد که محلات فقيرنشين را از مراکزي که پول و سرمايه و اوراق بهادار در آنجا قرار دارند، جدا کند. 

در مقابل، هاروي معتقد است همانطور که سرمايه مي‌تواند "فضا"ي شهري را به نفع خود مصادره کند، معترضان به مناسبات سرمايه‌دارانه هم مي‌توانند از شهر به مثابه يک سلاح در مبارزات طبقاتي بهره ببرند. او اشکال مختلف استراتژي مبارزه طبقاتي در بستر شهري را واکاوي مي‌کند و نقاط ضعف تاريخي هر يک را نشان مي‌دهد. 
او در ابتدا به مدل "همياري" اشاره مي کند. مدلي که با ايجاد شبکه هاي محلي و کمک رساني به جلب نظر اکثريت خاموش مي‌پردازد. او در اين مدل، شيوه حماس در ايجاد شبکه جمع آوري زباله، ارائه خدمات مجاني پزشکي و ... در غزه را به عنوان يک نمونه موفق ذکر مي‌کند. اما براي هاروي مسئله اصلي مصادره شهر توسط معترضان به نحوي است که نظم اقتصادي-سياسي سرمايه‌دارانه را مختل کند.
مدل ديگر، مدل اعتراضات صنفي است. براي مثال در سال 2006، ماجراي تصويب قوانيني بر عليه مهاجران در کنگره امريکا، منجر به يک التهاب بزرگ در اين کشور شد. اعتراضي گسترده که طي آن کارگران مهاجر در شيکاگو و لس آنجلس توانستند چرخه اقتصادي سرمايه‌دارانه در شهر را مختل کنند. آنها جريان توليد، عرضه و مصرف کالاها و خدمات را از کار انداختند و در نهايت هم توانستند مانع از تصويب قوانين ضد مهاجرتي شوند. البته اين جنبش در نهايت با مداخله گروه‌هاي ويژه نظامي سرکوب شد اما دو دستاورد ملموس و مشخص داشت: يک، تشکيل اتحاديه دائمي کارگران مهاجر امريکا و دو، قانوني شدن راهپيمايي روز اول ماه مي.
مدل ديگري که هاروي به آن مي‌پردازد، مدل اعتراضات سياسي ضد سرمايه‌دارانه‌اي است که به شکل توده‌ي بروز مي‌کند. مثلا اعتراضات سال  2003 بر عليه جنگ عراق، جنبش مشهور اينديگناتوس(اينديگناتوز) در اسپانيا در 2010 و 2011، خيزش حومه نشينان پاريس در 2005، اعتراضات 2001 در آرژانتين و 2005 در بوليوي و ... که به زعم هاروي از درون تهي شدند و تحت انقياد مناسبات سرمايه‌دارانه در آمدند و اين امر ناشي از ميل آنها به کسب قدرت سياسي بود.

اما سواي بحث ميل به قدرت، آيا اين جنبش ها نشان دهنده وجود بالقوگي براي مبارزه ضد‌سرمايه‌دارانه در روح ِ خود شهر نيست؟ به عبارت ديگر، آيا در فرآيند شهري شدن سرمايه، اين پتانسل براي ضد‌سرمايه‌دارانه شدن شهر نهفته است؟ پاسخ هاروي مثبت است. اما او مي‌پرسد که اگر چنين پتانسيلي وجود دارد، ماهيت آن چيست؟ اين چه نيرويي است که مي‌تواند منجر به بسيج عمومي شهروندان براي به چالش کشيدن قدرت ِ غالب سياسي-اقتصادي سرمايه با همه آن توان ايدئولوژيک و سلطه‌مندي‌اش بر اذهان سوژه‌ها شود؟ به عبارت ديگر، آيا ما نبايد به زندگي شهري به مثابه يک بالقوگي ضد‌سرمايه‌دارانه نگاه کنيم؟ 
اگر اين پرسش را از منظر ديدگاه‌هاي سنتي چپ (نگاه احزاب کمونيستي، احزاب کارگري و البته سوسياليست ها) مورد توجه قرار دهيم، در مي يابيم که تمامي اين ديدگاه‌ها، جنبش‌هاي مبتني بر جغرافياي شهري را قويا ناديده گرفته اند. چرا؟ چون در نگاه سنتي مارکسيستي، جنبش طبقاتي صرفا بايد بر اساس اليناسيون نيروي کار توليدي از مناسبات توليد و يا مبارزه ضد استعماري باشد و لاغير. بنابراين از نگاه چپ سنتي، اين جنبش‌ها نه تنها راديکال نيستند بلکه به نوعي نشانه انحراف از مبارزه طبقاتي و قرار گرفتن در خدمت بازتوليد مناسبات سرمايه‌دارانه محسوب مي‌شوند. 
چپ سنتي مدعي است که جنبش‌هاي شهري، چون از دل مناسبات توليد برنخاسته‌اند، فاقد قدرت رهايي‌بخش يا انقلابي هستند. اما نمونه‌هاي زيادي وجود دارد که نقيض اين ادعا را ثابت مي کند. در واقع از کمون پاريس تا جنبش تسخير وال استريت، همه جنبش‌هاي شهري نشان مي دهند  که فراتر از چارچوب‌هاي تنگ ايدئولوژيک سنتي رخ داده اند. شرايطي که منجر به رخداد کمون پاريس شد را به يادآوريم. اعتراض عمومي به نبود قانون اجاره (مطالبه شهري) و اعتراض به شب کاري در نانوايي ها(اعتراض کارگري). يا مثلا جنبش "اس.دبليو.پي" که در ماجراي افزايش ماليات‌هاي عمومي در دهه 80 توانست تاچر را زمين‌گير کند. يا همين جنبش تسخير وال استريت که هم اکنون نيز فعال است. اما نگاه سنتي به مارکسيسم مايل است که همه اين جنبش‌ها را بالا بکشد و "قيام پرولتاري" بنامد و نه يک رخداد چندوجهي و پيچيده بر اساس ميل به رهايي خود ِ شهر  از سلطه مناسبات بورژوايي و به تبع آن آزادي کارگر از سرکوب‌هايي که در همين بستر شهري و در محيط کار بر او اعمال مي‌شود. 
ضعف ديدگاه سنتي مارکسيستي، با ارجاع به خود مارکس هم برملا مي‌شود. به واقع اگر ماجراي سه درصد ارزش اضافي (رشد مرکب) را ملاک مناسبات توليدي سرمايه دارانه قرار دهيم، تنها در صورتي مي توان دست به ارائه آلترناتيوي بر عليه سرمايه‌داري زد که اساسا قائل به ارزش اضافي نباشد، نه آنکه بخواهد آن را مثلا در اختيار "حزب طبقه کارگر" قرار دهد. مسئله مارکسيسم کلاسيک همينجاست. اينکه به هر حال نمي‌پذيرد که هر نوع کوششي براي ساختن چيزي بيرون از سرمايه‌داري لزوما بايد از مناسبات جبري رقابت تن بزند. نتيجه تئوريکي که از اين بحث ها مي‌توان گرفت به طور خلاصه اينچنين است: از بين بردن مناسبات طبقاتي مبتني بر توليد، مشروط به لغو قانون و قدرت سرمايه درباره ارزش است که خود را به شرايط توليد در تجارت آزاد در بازار جهاني ديکته مي‌کند. بنابراين مبارزه ضد سرمايه‌دارانه بايد نه تنها به سازماندهي و بازسازماندهي در فرآيند کار بيانديشد، بلکه بايد يک آلترناتيو سياسي–اجتماعي را در برابر فرآيند اعمال قانون جهاني سرمايه‌داري در بازارجهاني ارائه کند. گردش به سمت قدرت هم به لحاظ تاريخي نشان داده است که راهکار موفقي نيست. يا به فاجعه استالينيسم منجر مي شود يا مجددا قانون رقابت در تجارت را مي‌پذيرد و از دل‌اش وارياسيون عجيب و هولناکي مثل سرمايه‌داري هار چيني بيرون مي‌زند. احزاب سوسياليست اروپايي هم که پيش از اين امتحان خود را پس داده و رفوزه شده اند. سياست هاي پروتکشنيستي اين احزاب نيز در نهايت چيزي نبودند جز نشان دادن  نقشه راه به نئوليبراليست‌ها تا با کمک اين ايده‌هاي اين احزاب مبني بر لزوم حمايت از توليد داخلي و غيره، نقاط ضعف خود را مرتفع کنند.
مجموعه اين شواهد تاريخي اين پرسش را در پي دارد که پس راهکار چه مي‌تواند باشد؟ آلترناتيو ما در برابر سرمايه‌داري(در صورتي که نخواهيم به دام کومونيسم دولتي بيافتيم) چيست؟ اين پرسش را در بستر آراي هاروي مي‌توان پي گرفت و به ميانجي او برخي ايده‌ها را به بيرون از ذهن پرتاب کرد. به زعم او آلترناتيو موجود همانا بازگشت به مفهوم "قابليت اعتراضي شهر" است. او در کتاب آخرش، شهرهاي شورشي، تاکيد مي کند که ما نيازمند دوباره مفهوم پردازي از ذات "طبقه" و بازتعريف بسترهاي طبقاتي هستيم. به باور هاروي، در تاريخ چپ، تمرکز همواره بر کارگاه و کارخانه به عنوان پي‌هاي مستحکم مبارزه در بستر توليد و ارزش اضافي بوده است. طبقه کارگر صنعتي نيز همواره به لحاظ تاريخي واجد پيشتازي و مزيت اصلي به عنوان عامل تحول بنيادين بوده است. اما اين کارگران صنعتي نبودند که کمون پاريس را پديد آوردند. خوانشي متفاوت از کمون پاريس نيز وجود دارد: کمون پاريس نه يک قيام کارگري و پرولتري که يک جنبش اجتماعي- شهري براي رسيدن به حقوق شهروندي بود. به عبارت ديگر اساساً چه دليل وجود دارد که ما کمون پاريس را يک جنبش توامان طبقاتي-شهروندي نبينيم؟ به عبارت ديگر مگر استثمار کارگران تنها به محيط کارخانه محدود است؟ مگر نه آن است که براساس سياست‌هاي سلب مالکيت در بازار مسکن و مستغلات، نوعي استثمار ثانويه هم همواره در شهر اعمال مي‌شود؟ در واقع آنچه که با يک دست به عنوان دستمزد به کارگر داده مي‌شود، با دست ديگر از او ربوده و به جيب فايننسر‌ها و بيزنسمن‌ها و دلالان و بساز و بفروش‌ها و بانکدارها و نزول خورها باز مي‌گردد. هم اکنون در سطح جهاني و مشخصا در پي بحران اخير مالي مشخص شده است که بورس بازي و مکانيزم‌هاي مبتني بر "پول در آوردن از خود ِ پول" بالاترين سطح از نارضايتي را در پي داشته اند.
علاوه بر اين،  نبايد فراموش کنيم که شهرنشيني خودش نوعي توليد است.  هزاران کارگر درگير اين توليد هستند و کار آنها نيز ارزش و ارزش اضافي توليد مي‌کند. بنابراين چرا نبايد بر واحد شهر به جاي واحد کارخانه به عنوان محمل اصلي اعتراض فکر کرد؟ به عبارت ديگر، پس از سيطره کامل انباشت منعطف سرمايه و ورود ما به جهان پست‌ فورديستي  متکي به سياست‌هاي نوليبراليستي، اين خود شهرها هستند که به استثمار بورس بازها و بانکدارها و دلالان در آمده اند. اکنون در کشورهاي توسعه يافته که نيروي کار کارخانه‌اي را با انتقال کالبدهاي توليدي به آسيا و آفريقا، برون سپاري کرده اند، ما با طبقه کارگر صنعتي مواجه نيستيم.
  اين حقيقت را حتي از حجم سنديکاهاي کارگران ساختماني مي توان فهميد. هم اکنون بزرگترين سندياي کارگري امريکا متعلق به کارگران ساختماني است. جنبش کارگران ساختماني در "نيو ساوت ولز" هم نمونه‌اي از موفقيت جنبش هاي کارگران ساختماني و شهري است. اتحاديه‌اي که توانست در دهه 70 با اعتراضات خود که به جنبش "گرين بان" مشهور شد، به تخريب محيط زيست پايان دهد و اتفاقا حفاظت از محيط زيست را از حالت نوعي دلمشغولي سانتيمانتاليستي و پتي‌بورژوايي که در نهايتش چيزي جز نگهداري از گياهان آپارتماني و سگ و گربه نيست، خارج کند. 
در اينجا لازم است تا به ديدگاه لووفور درباره "حق شهر" هم اشاره شود. به زعم او کمون پاريس و مشارکت‌کنندگان در آن به نوعي خواستار احقاق "حق شهر" بودند. لووفور با تاکيد بر حق شهر آن را از "حق شهروندي" فردگرايانه جدا مي‌کند. از نظراو اين حق حتي مختص به کارگران ساختماني هم نيست، بلکه متعلق به همه کساني ست که در فرآيند ساخت شهر و اداره و رونق آن نقش دارند. از تکنسين‌هاي برق فشار قوي گرفته تا زنان خانه‌دار. به عبارت ديگر ماجراي "حق شهر" تاکيد بر بازپس‌گيري شهر از آن "عقلانيت بورژوايي" است که مي کوشد شهر را به محل اصلي انباشت سرمايه تبديل کند. همان اتفاقي که هم اکنون در قالب ِ "حاشيه نشين سازي" در حال رخ دادن است. مثلا در امريکا که هم اکنون با بزرگترين بحران سرمايه‌داري مواجه شده، ماجراي اعطاي وام‌هاي بي‌پشتوانه در بخش مسکن، ميليون‌ها نفر را به حاشيه شهرها رانده و از خانه خود که نتوانسته است اقساط بازپرداخت‌اش را بپردازند، آواره کرده است. اين جنس از عقلانيت است که بايد به چالش کشيده شود. 
به زعم هاروي جنبش تسخير وال استريت هم دقيقا همين خواست را دارد. اينکه شهر را از چنگ سفته‌بازها و بانکدارها و دلالان خارج کند. همان خواستي که در کمون پاريس هم وجود داشت. به عبارت ديگر، بازپس‌گيري شهر از مناسبات سرمايه‌دارانه را هم در طول تاريخ مي‌توان مشاهده کرد و هم در عرض آن: از کمون تا نيويورک؛ از التحرير تا  وال استريت.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

کتاب خانه اتووود ـ عدالت اجتماعی و شهر ـ دیوید هاروی
پست مدرنیسم و شهر فرهنگی؛ نهادینه سازی طرد اجتماعی و فقر اقتصادی
کتابخانه اتووود ـ فضاهای امید ـ دیوید هاروی
هنر گفت و گو ـ لوکاس پالرو با دیوید هاروی
فضاهای عمومی شهرها قربانی خصوصی‌سازی می‌شوند
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group