معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1704
فرهنگ نفت   - 17
منظر شهری   - 1591
پداگوژی انتقادی   - 17
طراحي داخلي   - 1166
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه معماری   - 1131
شهرهای در حرکت   - 15
سازه های شهری   - 1080
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
تکنولوژی ساخت   - 1072
معماری بایومورفیک   - 15
معماری حوزه عمومی   - 1061
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
مرزهای معماری   - 1045
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
نگاه نو به سكونت   - 915
اینستالیشن های شهری   - 14
المان شهری   - 868
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
نظریه شهری   - 835
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری و سیاست   - 801
معماری و دشت   - 12
معماری مدرن   - 776
معماری و غذا   - 12
معماری پایدار   - 744
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
کلان سازه   - 731
معماری خوانی   - 10
روح مکان   - 670
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آینده گرایی   - 659
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 628
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 623
بی ینال ونیز   - 10
آرمان شهرگرایی   - 587
درس گفتارهای اتووود   - 10
طراحی صنعتی   - 575
معماری خاورمیانه   - 10
معماری تندیس گون   - 570
فمینیسم   - 9
توسعه پایدار   - 566
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
معماری شمایل گون   - 556
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
منتقدان معماری   - 555
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 545
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماریِ توسعه   - 517
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
باز زنده سازی   - 494
معماری تخت جمشید   - 8
هنر مدرنیستی   - 437
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری یادمانی   - 390
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 387
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 385
معماری و انسان شناسی   - 8
تغییرات اقلیمی   - 371
معماری آمریکای جنوبی   - 8
معماری ارزان   - 362
تز 1400   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 359
معماری و جنگ   - 7
معماری پست مدرن   - 352
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 333
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 323
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 317
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 308
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 295
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 285
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
عبور از مرحله جنینی   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 276
معماری مصر   - 7
اقتصادِ فضا   - 274
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری انتقادی   - 271
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ـ سینما   - 268
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
زنان و معماری   - 250
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 247
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
عکاسی   - 240
طراحی و پناهجویان   - 7
مسکن حومه شهری   - 237
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 229
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 215
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 209
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 208
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 199
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری فضای داخلی   - 185
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و رسانه   - 179
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 178
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 178
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 174
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 168
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
ترسیمات معماری   - 166
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
هنر گفت و گو   - 165
مسابقه ویلا 1400   - 6
بلندمرتبه ها   - 138
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 123
جنتریفیکیشن   - 6
معماری کوچک مقیاس   - 106
ده پرسش از دو معمار   - 6
ویرانه ها   - 104
زنان، آشپزخانه، مقاومت   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 98
معماری استرالیا   - 5
معماری چین   - 97
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری آسیا   - 92
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری اروپا   - 91
اکنی استودیو   - 5
معماری مذهبی   - 90
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری فاشیستی   - 89
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 87
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
معماری جنگلی   - 84
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
اکسپو   - 83
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 80
بلوپرینت   - 4
فیلوکیتکت   - 79
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
گفت و گو با مرگ   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
معماری پراجکتیو   - 78
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 74
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری هند   - 70
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری دیجیتال   - 68
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
بحران آب   - 65
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 65
معماری پساصنعتی   - 4
معماری و نقاشی   - 61
معمای حبابی   - 4
پداگوژی   - 60
اتووودْ باکسْ آفیس   - 3
زاغه نشینی   - 57
معماری آفریقا   - 3
معماری و روانشناسی   - 56
مدرنیسم هیپی   - 3
طراحی مُد   - 56
معماری مدارس   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 54
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 53
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری و رنگ   - 53
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و ادبیات   - 52
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
آنتروپوسین   - 52
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری بیابانی   - 50
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و آب   - 50
باشگاه مشت زنی   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
هنر روسیه   - 45
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
باهاوس   - 44
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
معماری و گیم   - 40
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری و سلامت   - 36
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری آمریکا   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 2
معماری مجازی   - 31
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
فیلم های اتووود   - 2
پاویون های سرپنتین   - 28
سایبورگ   - 2
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
سایبرفمینیسم   - 2
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
معماری و کودک   - 2
معماری و کوه   - 23
سایبرنتیک   - 1
طراحی جزییات   - 23
نمایش های مد پرادا   - 1
معماری و آسمان   - 21
ان اف تی   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
متاورس   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری ـ موسیقی   - 19
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
ده پرسش از هشت معمار   - 1
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پردیس ویترا   - 18
شهرْخوانی با اتووود   - 1
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 11
آرشیگرام   - 8
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 18
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
آی/ تری   - 2
شاشونا زوبوف   - 4
اُ ام اِی   - 59
شیبیک و کریستوف   - 2
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 30
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 7
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئوپلد بانچینی   - 2
اسکار نیمایر   - 38
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 26
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 112
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 25
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 74
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اورهان پاموک   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 9
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 36
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 32
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 3
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 5
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 10
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 5
تئودور آدورنو   - 7
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 7
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دورته مندروپ   - 3
کلود پَره   - 3
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کنت فرمپتن   - 14
دیوید رُی   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید گیسن   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنگو کوما   - 47
رابرت نوزیک   - 2
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رابرت ونتوری   - 31
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کوین لینچ   - 7
رضا دانشمیر   - 5
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رم کولهاس   - 119
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد مِیر   - 8
یان گِل   - 9
ریچارد نویترا   - 7
یو ان استودیو   - 32
ریموند آبراهام   - 1
یورگن هابرماس   - 15
رینر بنهام   - 2
یورن اوتزن   - 1
رینهولد مارتین   - 5
یونا فریدمن   - 5
ریکاردو بوفیل   - 7
یوهانی پالاسما   - 12
زاها حدید   - 196

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -877
گالری   -95
زیرساخت های شهری   -476
هتل   -84
فرهنگی   -382
ورزشی   -68
پاویون   -303
حمل و نقل عمومی   -39
موزه   -273
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -38
اداری ـ خدماتی   -255
ویلا   -27
تفریحی   -192
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -173
زاغه نشینی   -6
اموزشی   -158
سرویس بهداشتی عمومی   -5
صنعتی   -114
عناصر یادمانی شهری   -5
معماری مذهبی   -108
تجاری   -3
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
 رسانه ی تخصصی معماری و شهرسازی میم زون
تبارشناسیِ آینده ی مسکن دامینویی لوکوربوزیه؛ آپاراتوسِ تولید انبوهِ خودْیار
اتووود سرویس خبر:   جواد ماه صفت
1399/09/28
مـنـــــــبـع : https://www.domusweb.it/en/architecture/2012/10/31/from-dom-ino-to-em-polykatoikia-em-.html
تعداد بازدید : 658

گروهی از اساتید و محققانِ موسسه برلاخه در روتردام با نگاهی به پیشروی معماری یعنی لوکوربوزیه و سیستم ساختمانی دومینوی وی، به نوعی، پسر عموی این بنا را در یونان به نام  آپارتمان پلی کاتویکیای یونانی، یافتند که امکان خلق میزبانی برای فضای جمعی و مشترک در آتن را داراست.

در سالهای اخیر گفتگوی معماری و شهرسازی دوباره "شهر غیررسمیِ منعطف" را احیا کرده است. در زمان رکود اقتصادی، " انعطاف پذیری غیررسمی و خارج از تکلف" غالباً به عنوان راه حلی برای زیان های شهرِ نئولیبرال مطرح می شود. قهرمان اصلیِ "شهر غیررسمیِ منعطف "، همان "معماری پرکننده" است که در آن مسکن به یک چارچوب انعطاف پذیری کاهش می یابد که توسط ساکنان سفارشی سازی شده است. این تصور از مسکن، به رشد سریع شهرها پاسخ می دهد اما همچنین به عنوان روشی برای تشویق مشارکت خود ساکنان در ساختن محیط خود منجر می شود.مدل پر کنندگی غیر رسمی  و انعطاف پذیر در مقابل معماریِ بیش از حد طراحی شده، به عنوان راهی برای فضاسازی به خلاقیت ساکنان شناخته می شود.

در واقع مرز باریکی بین این مدل و واقعیتِ شهرهای بزرگ مسکونی وجود دارد که در آن "خودت انجامش بده" یک گزینه اجباری است نه یک مدل فانتزی برای مسکن. همین مدل را می توان به عنوان یک راه حل بدبینانه تفسیر کرد که وضعیت موجود در ساخت و سازهای کم هزینه و سازگاری که برای کنترلِ جمعیت بیخانمان های روزافزون از نظر اجتماعی و سیاسی استفاده شده را تایید کند.

شاید بهترین راه برای تشخیص دوگانگی مدل پرکنندگی منعطف غیررسمی، تجدیدنظر در مورد ابداع کننده آن، یعنی سیستم ساختمانی دومینو لوکوربوزیه  است که یکی از رادیکال ترین کاربردهای آن را می توان در بنای مسکونی چند منظوره ای در یونان که به آن پلی کاتویکیا نیز گفته می شود، مشاهده کرد.

 

دومینو

دومینو که از واژه ی لاتینِ dooms به معنی "خانه" و مخفف innovation  به معنای "نوآوری" ساخته شده، در سال 1914 به عنوان سیستم ساخت و ساز خودْیار طراحی شده است و به فرمی برای ساخت و سازی همه گیر در کشورهای در حال توسعه تبدیل شد، یعنی چارچوبی از بتن مسلح که رو به هر نوعی از پرکردن فضا و تفسیر فضایی باز است. در توسعه این مدل، لوکوربوزیه از سویی از ستونی چوبی در ترکیه و از سوی دیگر از خانه های فنلاندی الهام گرفت. لوکوربوزیه با نگاهی دقیق به سیستم های ساخت و سازِ بومی، سعی کرد تا فاصله بین معماری و فرایندهای ساخت و سازِ روزمره را کوتاه کند اما او این نمونه های بومی را در منطق یک پلان صنعتی و تحولات جدید در ساختِ بتن تفسیر کرد.

لوکوربوزیه نمونه اولیه خود را با تصور بازسازی پس از جنگ توسعه داد که در آن نیاز فوری به مسکن، خواهانِ راه های جدید و انعطاف پذیرتری برای ساخت خانه به ویژه برای طبقات پایینِ جامعه بود. از این نظر، اصولِ دومینو، بهترین تجسم شعار لوکوربوزیه بود: "معماری یا انقلاب". در دومینو، معماری فقط یک پناهگاه نیست و به قول میشل فوکو "یک دستگاه" است؛ یک آپاراتوسی که آن را به کار می گیرند و اساسی ترین استعداد های کارگرانِ غیر ماهر را کنترل می کند.

این غیر رسمی بودن  و انعطاف پذیری حداکثریِ ظاهری پروژه دومینو، کامل ترین همتایِ مسکونیِ سازماندهیِ سُلبِ حاکم بر مدل فوردیستْ تیلوریست است که در آن کارگران از محیط بومی خود ریشه کن شده و به دلیل اتوماسیون خط مونتاژ، به عنوان نیروی کار خالص و فاقد مهارت خاص در نظر گرفته می شوند. ثابت شده است که سیستم دومینو به لطف عمومیت و سازگاری فوق العاده ای که دارد، تا بعدِ عصر صنعتی نیز موثر باقی می ماند. در مدل دومینو، انعطاف پذیری نه تنها یک کیفیت مثبت است بلکه یک آپارتوسِ اساسی در مهندسیِ اجتماعی هم هست که توسعه ی اقتصادیِ شهرک هایِ خودجوش را از فاوِلاهای برزیل تا گچکندوی (خانه های یک شبه) ترکیه، کنترل می کند.

اولا اینکه دومینو از نیرویِ کارِ غیررسمی و ارزان بهره می برد و این سیستم بر اساس مواد اولیه تولید شده در صنعت کار می کند که سود را به شرکت های بزرگ تر می رساند. ثانیاً فراتر از شعارهای ارائه خانه به همه، این آپاراتوس بعضاً به طور مصنوعی بخش ساخت و ساز را تقویت می کند، بخشی که دامنه جدیدی از بنگاه های کوچک را می آفریند. به این ترتیب، با ایجاد طبقه ای از صاحبانِ خانه و کارآفرینانِ خرد، امکان ناآرامی های اجتماعی لایه هایی مهار می شود که اگرچه از نظر اقتصادی دارای امتیاز نیستند اما نسبت به کرپراتیسم (بنگاه مداری)، اشتراک و مطالبه برابری اجتماعی، بدبین هستند. 

علی رغم آنچه لوکوربوزیه امیدوار بود، سابجکتیویته ی دومینو منجر به تلاشی مشترک برای ساختنِ محیطِ خوانای شهری نشد، بلکه بیشتر به افسانه خودْکارآفرینی منجر گردید. اگر این نتیجه غالباً به دلیل فقرِ چنین تحولاتی تیره و تار شود، یکی از بهترین تصاویر این پدیده شاید پلی کاتویکیای یونان باشد که برعکسِ دومینو، به طور خاصی به طبقه متوسط ​​می پردازد و تأثیر عمده ای در توسعه یونان پس از جنگ داشت.

پلی کاتویکیا

پلی کاتویکیا در اصل در دهه 1930 به عنوان یک آپارتمان چند طبقه، برای طبقه بورژوای آتن متصور می شد. تکثیر این تیپ ساختمان توسط دولت در قالب یک آیین نامه عمومی ساختمان و یک قانون املاکی حمایت می شد که به طور مستقیم منطق اساسیِ پشتِ معماریِ پلی کاتویکیا را می سازد. این قانون به صاحبان زمین اجازه می داد تا زمین قابل ساخت خود را در ازای فضای داخلی ساخته شده، بدون پرداخت مالیات مبادله کنند. هدف دیگر پلی کاتویکیا که توسط دولت تبلیغ می شد، پیشبرد دانش ساخت و سازِ محلی به سمت یک سیستمِ منسجم و در عین حال انعطاف پذیر از تکنیک های ساختمانی، مصالح، جزئیات و طرح های سازه ای بود. مانند مدل دومینو، این سیستم راه حل های پیشرفته صنعتی را با کار دستی کم مهارت ترکیب کرده است. به واسطه ی آپاراتوسِ پلی کاتویکیا، پروژه شهر دیگر از طریق برنامه ریزی اصلی از بالا به پایین پیشرفت نمی کرد، بلکه از طریق تولید چارچوب های انتزاعی بود که در پِرَکتیسِی این خودسازی از پایین به بالا تحقق می یافت.

این منطق ساختمانی با بازسازی های پساجنگِ آتن گسترش یافت. یونان پس از جنگ جهانی دوم، وارد جنگِ خونین داخلی شد که با شکست نیروهای کمونیست پایان یافت. دولت "دموکراتیک" جدید، طرحی را برای تعدیل ظرفیت های شورشیِ طبقه کارگر ارائه داد. جلوگیری از تجمع های بزرگِ صنعتی و تشویق اقتصادِ ساخت و ساز های کوچکْ مقیاس به منظور تکه تکه شدن و در نتیجه کنترل جمعیت، یک مسئله اساسی بود.

با پیشبرد سیستم ساخت و سازِ کوچکْ مقیاسِ پلی کاتویکیا، بازسازی کشور و در نتیجه بهبود اقتصادیِ حاصل از آن، با حداقل دخالت دولت ارتقا یافت. به این ترتیب افزایش نیازهای مسکن بدون برنامه ای رفاهی تأمین می شد، در حالی که بخش زیادی از مردم به سمت مالکیت خصوصی هدایت می شدند. فرمِ عمومی پلی کاتویکیا قادر بود همه طبقات اجتماع را به  خود جذب کند و اجازه هر نوعی از پرکردن فضا
  را می داد، بنابراین برای تبدیل به انواع تراکم شهری بسیار مناسب بود.

از دهه 1950 تا همین اواخر، صنعت ساختمان، سرمایه اصلی اقتصاد یونان بود. به این ترتیب پلی کاتویکیا شهر را به یک کارخانه عظیم تبدیل کرده بود، شهر به عنوان کارخانه ای برای خود. توسعه عظیم این روند ساخت و ساز، سوژه ای از طبقه متوسط ​​را تولید کرد که همزمان مالک، تولید کننده و مصرف کننده فضا بود. درست قبل از بحران های اقتصادی، یونان 6/84 درصد از جمعیت اش را صاحب خانه ها داشتند که از قضا دومین رتبه ارزشمند را در اروپا پس از اسپانیا داشت. 

پلی کاتویکیا علی رغم خاستگاهِ سیاسیِ بحث برانگیزی که داشت، اغلب به عنوان یک آزمایش موفق در ساخت و سازِ غیررسمی و منعطف مسکونیِ از پایین به بالا شناخته شده است. با این حال، اجرای آن ذهنیتی مبتنی بر فردگرایی افراطی را ایجاد کرد که در آن خانوار خود منبع احتکارِ اقتصادی است. این دقیقاً همان ذهنیتی است که تحت فشار های بحران اقتصادی از سال 2008 یونان را تحت تأثیر قرار داده است.

اگر با آغاز جنگ سرد، یونان مجبور به توسعه یک برنامه رادیکال
 آشوب ناک می شد که تقسیم اجتماعی عمدی طبقات کارگر خود را گسترش می داد، طبق بحران اقتصادی کنونی، این تقسیمات و قطعه قطعه شدن بسیار مشکل ساز می شد زیرا مالکیت خصوصی در شرایط رکود اقتصادی که ارزش املاک به طرز چشمگیری کاهش می یابد ، زمینه ای ناامن می ساخت.

در همان زمان معماری پلی کاتویکیا با مقیاس کوچک اش و کمبود فضاهای جمعی اش، یک آداب و رسوم شهری را که در فردگرایی افراطی غرق شده، ایجاد کرد و هنوز اگر سیاست های یونان پس از جنگ از طریق این آرکی تایپِ معماری پیش رفته باشد، دقیقاً با تغییر این آرکی تایپ می توان بدون آنکه مجدداً به یک طرح جامع پرداخت، اصلاحات کلانْ مقیاس را در شهر انجام داد.

پیش فرض مهم این اصلاحات این است که نشان دهد چگونه علی رغم تکه تکه شدن شهری، پلی کاتویکیا به عنوان یک زبان معماری، در نهایتِ رادیکال بودنش، خود را به عنوان یک سیستم ساخت و ساز مشترک و در نتیجه جمعی نشان می دهد. هدف اساسی این اصلاح، غلبه بر چندپارگی ناشی از کاربرد این نوع ساختمان، با تلاش برای بازسازی آرایش هایِ جمعیِ شهری است.

پروژه ای برای آتن

در دوران بحران مالی و شهری ای که آتن از سال 2008 در حال گذراندن آن است، در انستیتوی بِرلاخه طرحی را آغاز کردند که از ارزیابیِ انتقادیِ پروتکلِ پلی کاتویکیا و سابجکتیویته ای که تولید کرده، آغاز شد. هم منطق اقتصادی و هم عملکرد اجتماعیِ شرایطِ شهریِ ایجاد شده توسط پلی کاتویکیا، محدودیت های خود را نشان می دهد.

وضعیت فاجعه بار کنونی، تجدیدنظر در مورد این مدل را به امری ضروری بدل کرده است. با استفاده از این پروژه، ما قصد داریم ماهیت عمومی پلی کاتوکیا را آشکار کنیم تا معماری شهر را فراتر از فقط خانه های تک واحده احیا کنیم. ما به جای یک طرح جامع، کاتالوگی از اقدامات معماری را پیشنهاد می دهیم که هدف آنها اتصال این خانه های پراکنده به فرم های جمعیِ منسجم و یکپارچه است. این فرم ها شمال حیاط، بلوکِ خانه، خیابان و جمعی ترین لایه شهر، یعنی طبقه همکف است. بنابراین انعطاف پذیری و گشودگی پلی کاتویکیا، خلافِ سناریویی که برای آن ساخته شده است، دستکاری می شود.

در حالی که رویکرد دومینو، صاحب خانه های انفرادی را تشویق می کند تا به یک کارآفرینِ مستقل تبدیل شود و بخشی از اسکلت خود را سازماندهی و پر کنند، فرمهایی که ما پیشنهاد می کنیم همه حاوی نوعی میلِ جمعی و همکاری گروهی است. حیاط، بلوکِ خانه، خیابان و طبقه همکف به فیگورهایی تبدیل می شوند که می توان آن هارا از پلی کاتوکیا نجات داد. پیشنهاد ما این فیگور ها را به آرکی تایپ های معمارانه یِ متمایزی تبدیل می کند.

به طور متناقضی، تکرار و ناپیوستگی دو ویژگی مشخص آتنِ معاصر است: در مقیاس بزرگ، شهرسازیِ آتن تکراری و همگن است، یعنی فاقد سلسله مراتب، فضای عمومی و آناتومی مشخص. در حالی که اگر به مقیاسِ معماری نگاه کنیم، از معماری، هر بلوک شهری به روشی پراکنده و آشفته ساخته شده است. آرکی تایپ هایی که ما پیشنهاد می دهیم بخشی از دستور زبان هر شهر مدیترانه ای است اما آنها امروزه در آتن قابل خواندن نیستند: حیاط ها توسط نرده ها تقسیم می شوند.

بلوک های شهر بدون منطق ساخته شده اند زیرا املاک بیش از حد پراکنده اند. خیابانها و طبقات زیرین شهر گرفتار هزاران تلاش ناموفق و ناپیوسته در ساخت راهرو هایی اند که در نهایت به پاکت های ناخوشایندِ فضایی تبدیل می شوند تا به فضاهای اجتماعی. آرکی تایپ های ما برای بازسازی فضاهایی که می توانند مشترک باشند، نگاهی دوباره را به  نقطه قوت این فیگور های پایه پیشنهاد می کنند.

آرکی تایپ های راهرو و سکو، بر اساس به اشتراک گذاریِ فضا شکل گرفته اند تا به منظور بازپس گیری فضایِ حائلِ باقیمانده در شهرعمل کنند و امکانات فیزیکی و زبانی را برای یک "عمومیت" معمارانه آشکار سازند. سایر پیشنهادها بر لزوم درج آرایشهای فضایی جدید متمرکز اند، زیرا در آتن فضای کار، تولید و تعامل، اغلب در اختیار آپارتمانهای بورژوازی قرار می گیرد که دیگر با نیاز کاربران مطابقت ندارند. این دستور زبان پیشنهادی، فراتر از دستکاری اشکال موجود از طریق تخریب و الحاقِ محلی سازی شده ها، آرکی تایپی را ارائه می دهد که به طور مستقیم پلی کاتوکیا را به عنوان یک مدل ساختاری به چالش می کشد. اسکلت دومینو را می توان بعنوان چارچوبی که فعالیتهای مختلف تولیدی و اجتماعی در آن اتفاق می افتد، مورد بازبینی قرار داد.

آرکی تایپ هایی مثل راهرو، سکو، ایوان، سقف، حجره، تماشاخانه و دیوار به عنوان پروژه های مشخص یا به عنوان بخشهایی از یک طرح بزرگْ مقیاس نیستند: آنها نمونه هایی از چگونگی امکانِ کنش بر زمینه موجود را نشان می دهند. این نمونه ها اصولی و هنجاری نیستند: اصول آنها بسته به زمینه در انواع مختلفی از اندازه ها، اشکال و کاراکترها قابل استفاده است.

آنها کنش های پارادایمی هستند که می توانند واکنش های مختلفی را برانگیخته و در رفتارهای پیش بینی نشده تکامل یابند. با همین حساب، آنها به عنوان اصول یونیورسالِ دیاگرامی توسعه نیافته اند: آنها به عنوان قطعات دقیق و سختِ معماری ارائه می شوند، زیرا که این نمونه ها با کنشگری و تاثیرگذاری، کار می کنند، نه با تعیینِ قوانینی انتزاعی. ایده ی بازسازیِ آناتومیِ شهر توسطِ این نمونه ها، کاملاً با منطقِ طرحِ جامع مخالف است. تکثیرِ این نمونه ها با افزودن فضای سبز، گالری ها، پرومنادها و اتاقهای زیر شیروانی، از طریق معماری و خلق فضا آتن را تغییر می دهد.

این شهر جدید، آتنِ دیگری نخواهد بود بلکه آتنی خواهد بود که در زیر هرج و مرجِ یک تحول ظاهرا غیررسمی پنهان شده است که در واقع یکی از خشن ترین پروژه های زیستْ سیاسیِ قرن گذشته بوده است. اختلافات ظاهری فردی که به بورژوازی شکوفا در یونان این احساس را می داد که سبک زندگی منحصر به فردی دارند، در نهایت به عنوان یک محیط کاملاً وحشتناک و یکنواخت تبدیل شد. امید این پروژه این است که از طریق اشتراک و نه تکه تکه شدن، بتوانیم به جای تمجید از اصالت جعلی پر کردنی آنها، از طریق افشای اسکلت های پلی کاتویکیا در اصالت آنها، تنوع فضایی واقعی را بدست آوریم و یک شهر قابل سکونت و سرراست تر ظاهر شود.

پرسپکتیوی از سیستم سازه ای دومینو، 1914


ظهور زیستگاه های  غیرقانونی در آتن، 1966


نمای معمولی شهر آتن در سال 2000


تکثیر ارکی تایپ های نو در بستر پلی کاتویکا، باعث ایجاد آناتومی جدیدی برای آتن مرکزی از طریق معماری می شود. این نقشه جغرافیای واقعی آتن را نشان نمی دهد ، بلکه یک کلاژ کاملاً بازسازی شده و متشکل از شرایط شهری آن است: عنصرِ قیاسی این ترسیم،  بر این ایده تاکید دارد که هیچ طرح جامع منسجمی در اینجا ارائه نمی شود، بلکه فقط کاتالوگی از اقدامات احتمالی که به زمینه بستگی دارد را ارائه می دهد که به طرق مختلفی خود را نشان می دهند و باعث تغییر شهر از طریق فضای فیزیکی می شوند. 
پروژه تحقیقاتی «آتن: کار ، شهر ، معماری" توسط موسسه برلاخه


عکس سمت چپ:راهرو ها
با ساخت یک بلوک مسکونی، ساکنان این بلوک می توانند فضای خالی وسط آن را متحول کنند و حیاطی میانی را  پدیدار سازند. حیاط می تواند به یک گودال تبدیل شود  و میزبان بزرگ شدن املاک موجود در قالب یک بالکن مشترک شود که فضای جمعی را قاب می کند.
عکس سمت راست: سکو یا پلتفرم
با تخریب تمام پارتیشن های غیر باربر طبقه همکف که تقریباً هرگز به جز خرده فروشی استفاده نمی شود، سطح خیابان به یک سکوی خصوصی و در عین حال قابل دسترسی عمومی تبدیل می شود.


عکس سمت چپ:اسپر یا پیشانی
بلوک های شهری می توانند با قرار دادن یک طبقه پشت بام اضافی بر روی ساختمان های موجود بهبود یابند. یک تیرآهن ممتد، نوعی پیشانی که میزبان فضاهای کاری گسترده است و در برابر پراکندگیِ آتنِ معاصر مقابله می کند و خوانشی جدیداز  بلوک به عنوان یک قطعه متمایز از شهر را ارائه می دهد
عکس سمت چپ:پشت بام
پشت بام یک ساختار خطی اضافه شده که در بالای نمای چندپاره پلی کاتویکا معلق است ، در حالی که زمینه هایی برای تولید و آموزش اختصاص یافته به ساکنان ساختمانهای موجود ارائه می دهد و به تعریف خیابان می پردازد. سقف جدید خیابان را به عنوان فضای معماری خط می کشد و به دنبال ایجاد تداوم شهری است.


عکس سمت چپ: استوا یا راهروی سرپوشیده یونانی
اضافه کردنِ یک لایه راهروی  عمودی یا ایستاده به نمایهای فعلی بناها، با اشغال چند متری از خیابان، یک رواق عمومی جدید و همچنین امکان حذف ناپیوستگی موجود در راهروهای فعلی و تبدیل آنها به فضاهای تولیدی را فراهم می کند.
عکس سمت راست: فضاهای لجستیک
فضاهای لجستیک در حال تکثیر در سطح همکف شهر هستند که زندگی خیابانی را نامکن می کنند. این ارکی تایپ پیشنهاد دارد که این گونه فضاها باهم گروه شده و با اقامتگاه های موقتی حمایت شوند.


عکس سمت چپ: تئاتر
با دستکاری های ساده ای برای تغییر سیرکولایسون عمودی به پرومنادهای متوالی، اسکلت بنا به تئاتری از طبقات تبدیل می شود، یک فضای عمومی سرپوشیده که به شهروندان محله ارائه می شود. این کهن الگوها استخوانهای پلی کاتویکیا را برهنه می کند زیرا تمام پارتیشن های غیر باربر ناپدید می شوند و ساختمان آپارتمانی، دوباره به یک ساختار Dom-ino تبدیل می شود. این نشان می دهد که چگونه رویکرد Dom-ino باعث می شود دیوار ، به عنوان یک عنصر معماری، بی ربط باشد.
عکس سمت راست:دیوار
این آرکی تایپ به ویژگیهای فضایی نگاه می کند که معماریِ دیوار می تواند ارائه دهد (یعنی برعکس پلی کاتوکیا): امکان تعریف مرزها، تشخیص آنها از داخل و خارج، ایجاد حریم خصوصی. چنین دیواری جایگزینی برای چشم انداز پلی کاتویکا است: یک تخته ضخیم حاوی خدمات، مات نسبت به خیابان، پشتیبانی از بالکن کافی که رو به یک باغ داخلی قرار دارد. در حالی که دیوار خدماتی می تواند ثابت شود  و تداوم را در خارج فراهم کند. بنابراین از منطق پر کردن Dom-ino دوباره استفاده می شود.




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group