معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1649
معماری ـ موسیقی   - 19
منظر شهری   - 1549
پردیس ویترا   - 18
نظریه معماری   - 1115
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
طراحي داخلي   - 1103
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
سازه های شهری   - 1002
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
تکنولوژی ساخت   - 979
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری حوزه عمومی   - 951
شهرهای در حرکت   - 15
مرزهای معماری   - 922
معماری بایومورفیک   - 15
نگاه نو به سكونت   - 887
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
المان شهری   - 842
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
نظریه شهری   - 815
معماری آمریکا   - 14
معماری و سیاست   - 787
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
کلان سازه   - 701
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری مدرن   - 681
معماری و کوه   - 11
معماری پایدار   - 661
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 581
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آینده گرایی   - 579
فرهنگ نفت   - 10
آرمان شهرگرایی   - 573
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 570
بی ینال ونیز   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 556
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
طراحی صنعتی   - 551
درس گفتارهای اتووود   - 10
منتقدان معماری   - 537
معماری خوانی   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 525
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری تندیس گون   - 505
معماری و رنگ   - 9
توسعه پایدار   - 500
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
معماری شمایل گون   - 476
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
باز زنده سازی   - 471
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
معماریِ توسعه   - 437
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری یادمانی   - 380
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 373
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 370
معماری تخت جمشید   - 8
تغییرات اقلیمی   - 359
منبع شناسی اتووود   - 7
تراشه های کانسپچوال   - 358
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 343
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری ارزان   - 306
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 305
طراحی و پناهجویان   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 295
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 290
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 279
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 271
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 265
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 239
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
عکاسی   - 233
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
مسکن حومه شهری   - 224
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 209
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 208
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 207
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 205
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
اقتصادِ فضا   - 195
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 188
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 177
پداگوژی انتقادی   - 7
مسکن روستایی   - 173
عبور از مرحله جنینی   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 169
معماری و سلامت   - 7
هنر گفت و گو   - 161
مسابقه ویلا 1400   - 6
معماری ژاپن   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
ترسیمات معماری   - 153
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری ایران   - 152
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری و رسانه   - 147
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
بلندمرتبه ها   - 133
معماری مصر   - 6
معماری فضای داخلی   - 127
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 120
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 96
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
ویرانه ها   - 93
اکنی استودیو   - 5
معماری فاشیستی   - 89
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری مذهبی   - 87
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری آمریکای جنوبی   - 5
اکسپو   - 83
تز 1400   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری چین   - 78
اکسپوی دبی. 2020   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 78
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 71
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری هند   - 67
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری جنگلی   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 63
بلوپرینت   - 4
معماری دیجیتال   - 62
اتووودْ آبزرور   - 4
مدارس معماری   - 61
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
پداگوژی   - 58
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
زاغه نشینی   - 55
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری و نقاشی   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
آنتروپوسین   - 52
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
معماری و جنگ   - 3
معماری و ادبیات   - 46
معماری و غذا   - 3
طراحی مُد   - 46
مدرنیسم هیپی   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
هنر روسیه   - 45
فیلم های اتووود   - 2
باهاوس   - 44
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری اروپا   - 42
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و گیم   - 38
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری بیابانی   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
ان اف تی   - 1
معماری و آب   - 20
متاورس   - 1
معماری آسیا   - 19
معماری مدارس   - 1
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 16
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 53
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 29
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -862
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -463
هتل   -81
فرهنگی   -358
ورزشی   -67
پاویون   -288
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -240
ویلا   -26
تفریحی   -180
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -148
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -108
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
چگونه ایدئولوژی و توهم توسعه دریاچه آرال را خشک کرد؛ روایتی از یک فاجعه ی زیست محیطی
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1400/04/28
مـنـــــــبـع : رستم قابل؛ خبرنگار بخش آسیای میانی بی بی سی
تعداد بازدید : 385

تنها ۴۰ سال طول کشید تا دریاچه آرال که چهارمین دریاچه بزرگ دنیا و در آسیای مرکزی است، خشک شود. شهرک های ییلاقی و بندرهای ماهیگیری ناگهان خود را در میان بیابان یافتند. ولی آب به بخش کوچکی از دریاچه بازگشته است.

خوجابای

خوجابای، ماهیگیری است که در بیابان زندگی می کند. تقریباً همه افراد دهکده او از طریق ماهیگیری امرار معاش می کردند، ولی در دهه ۱۹۷۰ ماهی ها مردند و دریاچه آرام آرام خشک شد.

در طول ۴۰ سال گذشته، ۶۰ هزار کیلومتر مکعب آب، در جاهایی با عمق ۴۰ متر، به شکل پیوسته تبخیر شده و به هوا رفته است. دریاچه آرال، پس از دریای خزر، دریاچه سوپریور و دریاچه ویکتوریا، چهارمین دریاچه بزرگ جهان بود. حالا کمتر از ۱۰% آن باقی مانده است. این احتمالاً یکی از بزرگترین تغییرات روی سطح زمین در چندین قرن اخیر است.

در دهکده خوجابای، روستای ژالاناش در قزاقستان، جایی که زمانی ساحل شمالی دریاچه آرال بود، حالا اثری از آب به چشم نمی خورد. تنها زمین خشک دیده می شود و ذرات غبار در باد.

او می گوید: "دریا همین کنار بود. می آمدیم اینجا و می پریدیم در آب. درست همین جایی که الان ایستاده ایم. یک ساحل ماسه ای اینجا بود که همه بچه ها برای آفتاب گرفتن به آنجا می آمدند."

چشمان او حالا کم سو شده، ولی هنوز می تواند در افق سه نقطه سیاه را تشخیص بدهد، یکی از تنها یادگارهای گذشته ای از دست رفته. هر کدام از این نقطه ها، لاشه یک قایق عظیم ماهیگیری است که به ساحل نشسته و به حال خود رها شده تا بپوسد.

خوجابای که حالا ۸۶ سال دارد، می گوید: "این قایق بزرگ بود، حداقل ۲۰ تا ۴۰ نفر در آن جا می شدند، از ماهیگیر تا آشپز، ملوان و مهندس. زمانی که دریاچه شروع کرد به کوچک شدن، این قایق ها نتوانستند خود را به اسکله برسانند. آن ها یکی یکی در گل ها فرو رفتند و گل ها حالا تبدیل شده به همین گرد و غباری که در باد می بینید.

برای بیش از نیمی از عمر خوجابای، دریاچه آرال محل تامین یک ششم ماهی مصرف شده در اتحاد جماهیر شوروی بود. او ناخدای یک قایق ماهیگیری بود.

او به جایی که حالا محل دفن زباله های دهکده است اشاره می کند و می گوید: "درست همینجا، یک بار یکجا ۴۰۰ کیلو ماهی صید کردم." ۱۰۰ کیلو ماهی گرفتن خیلی عادی بود و ماهی ها هم درشت و سالم بودند - او به یاد دارد که یک ماهی ۷ کیلویی گرفته بود. کپور، کفشک، گربه ماهی... روزگار خوبی بود.

ولی او زمانی که اوضاع خراب شد را هم به یاد دارد. آخرین باری که در سال ۱۹۷۶ برای صید رفت، تنها یک تور پر از ماهی مرده نصیبش شد. آب به قدری شور شده بود که وقتی از آن بیرون می آمدید، با تبخیر آب یک لایه گرد سفید روی بدن شما شکل می گرفت.

خوجابای و دیگر ماهیگیران دهکده اش، مجبور بودند نزدیک ۲۰۰۰ کیلومتر جابجا شوند تا به دریاچه بالخاش در شرق قزاقستان و در نزدیکی مرز با چین برسند. آن ها نیمی از سال را در آنجا و در وضعیتی اسف بار، بدون حمام یا دستشویی و مبتلا به کنه و شپش، می گذراندند و نیم دیگر سال را در خانه.

با عقب رفتن خط ساحلی، آب و هوا نیز تغییر کرد. او می گوید: "ما قبلاً طالبی و چیزهای دیگر می کاشتیم. آن ها را می خوردیم، یا در بازار می فروختیم و پول در می آوردیم. برای دام هایمان شبدر می کاشتیم و برای خودمان جو."

ولی باران دیگر نبارید. علف ها خشک شد و دریاچه های آب شیرینی که زمانی دور تا دور دریاچه وجود داشت، ناپدید شد. گله های آهو که زمانی در این منطقه جولان می دادند از بین رفتند. تابستان ها به طرز سوزاننده ای داغ شدند و زمستان ها به شکل کشنده ای سرد.


حتی جابجا شدن نیز سخت تر از گذشته شده بود. در گذشته همه با قایق از یک دهکده ماهیگیری به دهکده دیگر می رفتند. حالا با ماشین جابجا می شوند - ولی عملاً جاده ای وجود ندارد. در عوض، ماشین های چهارچرخ در مسیرهای پر دست انداز در وسط دریاچه سابق بالا و پایین می روند.


خوجابای هنوز هر روز از خانه اش بیرون می آید و از روی غریزه به جایی نگاه می کند که دریاچه زمانی آنجا بود. او می داند که دریاچه را دیگر نخواهد دید، ولی او شنیده که ممکن است نوه ۱۵ ساله اش بتواند روزی آن را ببیند.


در یک دهکده ماهیگیری دیگر، ۲۴ کیلومتر آن طرف تر از ژالاناش، آب تنها پنج کیلومتر عقب تر از ساحل سابق است و شوری آن از تمام ۴۰ سال گذشته کمتر است. ماهیگیری به اینجا بازگشته است.

بیابان آرال


دوزبای، مانند خوجابای، زمانی که ماهی ها مردند مجبور به کار کردن در جایی دیگر شد. او برای ماهیگیری به شمال قزاقستان رفت ولی از این سفر متنفر بود. برای همین او بازگشت تا با احشام کار کند، ابتدا به عنوان چوپان و سپس به عنوان پرورش دهنده شتر.

حالا او دوباره با ماهی سر و کار دارد - البته نه روی قایق، که در یک سردخانه. او صید ماهیگیرها را می خرد و منتظر دلال ها می ماند تا بیایند و ماهی ها را از او بخرند. ماهی کامبالا، یا کفشک دریای سیاه، که در مقابل نمک مقاوم است، اولین ماهی بود که به اینجا بازگشت. دوزبای می گوید "این ما را امیدوار کرد". حالا ماهی کپور و حتی گربه ماهی هم به اینجا بازگشته است.


دریاچه چرا ناپدید شد و چرا حالا دارد باز می گردد؟
بزرگترین رودخانه های آسیای میانه به دریاچه آرال می ریختند؛ رود سیردریا از شمال و رود آمودریا از جنوب. ولی این دو رود منبع اصلی برای آبیاری صنعت کشت پنبه شوروی نیز بود. برنامه ریزان شوروی درصدد تبدیل آسیای میانه به بزرگترین تولیدکننده پنبه در جهان بودند و برای مدتی در دهه ۱۹۸۰ هم، ازبکستان بیش از هر کشور دیگر پنبه تولید می کرد.


برای چند نسل، دانش آموزان و دانشجویان بخشی از سال را در مزارع پنبه می گذراندند و به برداشت محصول کمک می کردند. ازبکستان هنوز هم یکی از پنج تولیدکننده عمده پنبه در جهان است و پنبه، در کنار گاز و طلا، سه منبع اصلی صادرات این کشور را تشکیل می دهد.


ولی در طول زمان، بخش عظیمی از ۲۳.۴ مایل مکعب آبی که سالانه توسط رود آمودریا از ۱۵۰۰ مایل آن طرف تر، یعنی کوه های پامیر، به دریاچه می آمد، توسط مزارع پنبه ازبکستان بلعیده شد. برای مدتی در طول پنج سال گذشته، این رود افسانه ای که یونانی ها آن را اکسوس می نامیدند، حتی دیگر به دریاچه آرال هم نمی رسید. معلوم نیست که این اتفاق دقیقاً چه زمانی افتاد، چون مقامات ازبکستان تصمیم گرفتند آن را مسکوت بگذارند.


جریان رود سیردریا، که اسکندر مقدونی زمانی آن را مانعی در برابر لشکرش خوانده بود هم رو به افول گذاشت، ولی به لطف یک توافق چندجانبه مصرف آب که در سال ۱۹۸۰ به امضا رسید، بخشی از آن همچنان به دریاچه آرال، در قزاقستان امروزی، می رسد.


با کوچکتر شدن دریاچه، حجم عظیم مواد سمی آفت زدایی که در طول سالیان در این دریاچه جمع شده بود، رفته رفته غلیظ تر شد، تا اینکه همه ماهی ها را از بین برد. به بیان دیگر، برنامه ریزان شوروی با ساختن یک صنعت کشت پنبه در اینجا، دریاچه و صنعت ماهیگیری آن را از بین بردند.

چیزی که زمانی یک دریاچه بزرگ بود، به دو دریاچه شور کوچک تقسیم شد، آرال بزرگ در جنوب، که بیش از نیمی از آن در ازبکستان قرار داشت و آرال کوچک در شمال، که در قزاقستان قرار داشت.


سپس آرال بزرگ به دو حوضچه شرقی و غربی تقسیم شد. دست آخر پنج ماه پیش، در اکتبر سال ۲۰۱۴، دریاچه شرقی ناپدید شد و تنها آرال کوچک و حوضچه غربی باقی ماند.


تارا فیتزجرالد، نویسنده بریتانیایی، کتابی درباره دریاچه آرال نوشته که قرار است امسال منتشر شود. او اخیراً از منطقه ای در ازبکستان بازدید کرده که زمانی دریاچه آرال بود و حالا بیابانی است که در منطقه آن را آرالکوم می نامند.


به گفته او، مواد شیمیایی که زمانی در آب دریاچه بود ـ آفت کش ها و کودهای مصنوعی ـ حالا با باد جابجا می شود و به آب آشامیدنی راه یافته است. به زن ها هشدار داده می شود که به نوزادهایشان شیر ندهند.


به گفته او، رانندگی در بستر دریاچه تجربه عجیبی است. "تصویری ناراحت کننده است، ولی چیزی زیبا نیز در آن هست. احساس می کنید که دارید روی مریخ یا ماه رانندگی می کنید."


به گفته خانم فیتزجرالد، آب باقی مانده رنگ فیروزه ای شفافی دارد. "تلاش کردم در آن شنا کنم. نمک آب به حدی زیاد است که برای شناور ماندن لازم نیست دست و پا بزنید. شما را روی سطح آب می آورد و شما آن را روی پوست خود احساس می کنید."


این یک دریای مرده است، بدون ماهی، که همچنان دارد کوچکتر می شود. رودخانه ای نیست که آب تبخیر شده در گرمای تابستان آسیای میانه را جبران کند و باران هم اندک است.


در عوض در ازبکستان، در منتها علیه شمالی دریاچه آرال سابق، آرال کوچک به دو دلیل در حال دوباره زنده شدن است. یکی رود سیردریا، که همچنان آب شیرین آن را فراهم می کند و دیگری سدی است که جلوی سرازیر شدن تمام این آب به بیابان را می گیرد.


سد کوکارال

دریاچه آرال با کوچک شدن، به شکل یک آدم برفی در آمد، با یک بدن چاق و سری کوچک. سر کوچک این آدم برفی، آرال کوچک است و سد کوکارال در سال ۲۰۰۵ روی گردن این آدم برفی ساخته شد.


طول این سد ۱۳ کیلومتر و ارتفاعش تقریباً برابر با یک ساختمان دو طبقه - عمق آب پشت سد در عمیق ترین جا ۳ متر است. یک جریان ثابت آب از دریچه های سد به بیابان می ریزد، که بلافاصله تبخیر یا جذب خاک می شود.


این سد تنها امید خانواده خوجابای در ژالاناش و بزرگترین شهر منطقه است، شهری که در زمان شوروی آرالسک و حالا آرال نامیده می شود. این شهر زمانی مرکز اصلی صنعت ماهیگیری در شوروی بود و جمعیتی چند قومیتی داشت. به گفته ساکنین، حالا تقریباً تمام جمعیت غیر قزاق از آنجا رفته اند. بسیاری از مردان قزاق هم برای یافتن کار از آنجا رفته اند، هر چند عده ای از آن ها حالا بازگشته اند.


آرال کوچک در بزرگترین حالت تنها پنج درصد مساحت کل دریاچه آرال را تشکیل می داد، بنابراین کارخانه های بزرگ فرآوری ماهی که حالا بیکار اینجا رها شده اند، هیچ وقت به وضعیت خود در روزگار گذشته باز نمی گردند.


ولی ساحل حالا تنها ۱۷ کیلومتر عقب تر است و به بچه ها گفته شده که روزی می رسد که آب دوباره به دیواره های بندر خالی شهر بازگردد.


آیدر، دانش آموز ۱۵ ساله، می گوید: "دوست دارم در آینده مهندس بشوم. امیدوارم دریاچه آرال برگردد. وقتی دریاچه برگشت، برای اینکه توریست های زیادی جذب کنم، هتل ها و مجتمع های تفریحی زیادی در اینجا می سازم - همه تلاشم را برای این کار می کنم."


یکی از همکلاسی های او منتظر این است که بتواند در آب شنا کند. یکی دیگر می گوید که برادرش برای پیدا کردن کار رفت، ولی هنگامی که شنیدند دریا قرار است برگردد، او هم برگشت. او می گوید: "اگر دریاچه برگردد، آرال هم مثل آلماتی و آستانه آباد می شود." اشاره او به ترتیب به پایتخت‌های قبلی و فعلی قزاقستان است.


هدف دولت قزاقستان فراهم آوردن شرایطی است که آرال کوچک بتواند به سواحل سابق خود بازگردد. آن ها با کمک بانک جهانی، هزینه ۸۵ میلیون دلاری سد کوکارال را پرداختند.


سال ها است که صحبت از مرحله دوم عملیات می شود - بزرگ کردن سد، به صورتی که عمق آب آن به شش متر برسد. به گفته کارشناسان، در صورت انجام این کار، ظرف ۱۷ سال آب به دریاچه آرال باز می گردد. ولی در سال های اخیر تصمیم گرفته شد که این اقدام به تاخیر بیافتد و ابتدا اقدامات لازم برای افزایش منبع آب رود سیردریا انجام شود. همه ساله زمانی که رود طغیان می کند، مقداری آب هدر می رود. هدف تعبیه مخازنی است که این آب را ذخیره کند و سپس به رودخانه بازگرداند.


چنین اقداماتی بسیار مهم است، بخصوص وقتی بدانیم که قزاقستان در صدد ساخت سدهای هیدروالکتریک عظیم دیگری روی یکی از دو رودی است که سیردریا را تشکیل می دهد. این سدها جریان رود در پایین دست را احتمالاً در زمستان ها افزایش و در تابستان ها کاهش می دهد.


مردم از روزگاری صحبت می کنند که آرالسک پر از مردمی بود که مشغول ماهی فروختن بودند. ارزان ترین ماهی ها را تقریباً مجانی می دادند. حالا اینجا تنها یک بازار کوچک ماهی فروشی هست که چند زن در آنجا در اتاق هایی تنگ و تاریک، ماهی های گران قیمت می فروشند. قیمت هر کیلو کپور ۴ تا ۵ دلار است، ولی بیشتر مردم محلی در بهترین حالت می توانند ماهی کفشک بخرند. فروشنده ها چیز زیادی برای فروختن ندارند، ولی اگر هم داشته باشند پیدا کردن مشتری کار سختی است.


اگر روزی سطح آب سد افزایش پیدا کند، چیزی که حالا آن را فاز سه می نامند، بازار نیز گسترش پیدا می کند. شاید مشتریانی که به ماهی های شور عادت کرده اند و آن را به ماهی معمولی که از دریای خزر می آید ترجیح می دهند، روزی دوباره مجبور شوند به غذایشان نمک بزنند.


ساحل دیگر

خوجابای تنها کسی نیست که با خیره شدن به بیابان "دریا را نگاه می کند". تارا فیتزجرالد با یک ملوان دیگر آشنا شده بود که دقیقاً همین کار را می کرد، ولی ۴۰۰ کیلومتر دور از آنجا به سمت جنوب، یعنی در بندر مویناک در ازبکستان. فرزندان او برای پیدا کردن کار مهاجرت کرده اند، همسرش از دنیا رفته و شهر در اطراف او از نشانه های زندگی خالی شده است. لاشه قایق های ماهیگیری اینجا هم در افق دیده می شود.


خانم فیتزجرالد می گوید: "از او پرسیدم که چرا به بیابان خیره شده؟ او گفت، شاید اگر خیلی خیره شوم دریا برگردد." ولی تنها یک معجزه می تواند دریاچه را به مویناک بازگرداند و سد کوکارال یکی از دلایل آن است.


خانم فیتزجرالد می گوید: "این سد به نجات دریاچه آرال کوچک کمک می کند، ولی مرگ آرال بزرگ در ازبکستان را هم در پی دارد. مردم در قسمت ازبکی دریاچه خیلی از این موضوع عصبانی اند. سد تنها منبع ورود آب به دریاچه را بسته است."


آن ها البته این واقعیت را نادیده می گیرند، که رود آمودریا - که دانش آموزان آسیای میانه آن را آمازون این منطقه می دانند - به صدها کانال آبیاری تقسیم شده که مزرعه های پنبه و برنج ازبکستان را آبیاری می کند. این کار، دست کم در نگاه اول، با انگیزه ای مثبت انجام شده است. زندگی میلیون ها نفر در این منطقه به این کشت و کار وابسته است.


مداد اسپانوف، رئیس بنیاد حفظ دریاچه آرال، می گوید: "اگر بخواهیم همه دریاچه آرال را حفظ کنیم، باید آبیاری را در کل منطقه متوقف کنیم. ولی این کار غیرممکن است."


حالا عده ای نیز مقامات ازبکستان را به نداشتن عزم و اراده لازم برای نجات دریاچه متهم می کنند. آن ها می گویند استخراج منابع نفت و گاز زیر بستر این دریاچه، در صورتی که دریاچه خشک باشد راحت تر است. شرکت های انرژی روسیه و کره همین حالا نیز استخراج از این منابع را آغاز کرده اند.


دلیل آن هرچه باشد، دولت ازبکستان توجه خود را به جای نجات دریاچه، به دو برنامه برای بهبود وضعیت زندگی ساکنین حاشیه بیابان آرال معطوف کرده است:


یکی از این برنامه‌ها درختکاری بستر دریاچه برای کاهش پراکندگی نمک های سمی است، که باعث بیماری های کلیوی و احتمالاً قلبی و سکته می شود.


برنامه دیگر ایجاد دریاچه هایی برای پرورش ماهی است. دولت امیدوار است که برای عملی کردن این برنامه پول خوبی از بانک جهانی دریافت کند.


هنگامی که برای اولین بار در دهه ۱۹۸۰ مقیاس فاجعه دریاچه آرال مشخص شد، برنامه ریزان شوروی سابق جابجایی کل جمعیت این منطقه را نیز بررسی کردند. این اتفاق هرگز نیفتاد و با اینکه عده ای با اختیار خود اینجا را ترک کردند، عده بیشتری هیچ انگیزه ای برای ترک سرزمین اجدادیشان نداشتند.


نابودی دریاچه برای آن ها یک فاجعه بوده است. بازگشت آرال کوچک برخی را امیدوار کرده است، ولی این تنها پنج درصد دریاچه را شامل می شود. حوضچه غربی پنج درصد دیگر دریاچه را تشکیل می دهد. ۹۵ درصد دریاچه کاملاً از بین رفته است.


این یکی از تکان دهنده ترین فجایع زیست محیطی است؛ داستان اینکه چگونه پنبه تمام آب یک دریاچه را کشید.

روند خشک و کوچک شدن دریاچه ی آرال




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

پل شناور بر روی آب از مارگو کراسُجِویچ؛ سازه ای با بادبان های افراشته
هنر گفت و گو ـ متالوکس با بئاتریس کلومینا . قسمت اول
معماران و چالش انتخاب معماری ـ بابک پیوسته ـ میدان
پوسته انرژی کوپ هیملبلا؛ تکه روایتی صنعتی از سیری تاریخی
هنر گفت و گو ـ سیتی لب با بروس کَتز و جرمی نواک درباره مدل رهبری شهری مشارکتی در سپهر نو محلی گرایی
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group