معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1649
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
منظر شهری   - 1549
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1115
پردیس ویترا   - 18
طراحي داخلي   - 1103
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
سازه های شهری   - 1003
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
تکنولوژی ساخت   - 979
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری حوزه عمومی   - 953
شهرهای در حرکت   - 15
مرزهای معماری   - 924
معماری بایومورفیک   - 15
نگاه نو به سكونت   - 888
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
المان شهری   - 842
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
نظریه شهری   - 815
معماری آمریکا   - 14
معماری و سیاست   - 787
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
کلان سازه   - 701
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری مدرن   - 682
معماری و کوه   - 11
معماری پایدار   - 663
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 582
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آینده گرایی   - 580
فرهنگ نفت   - 10
آرمان شهرگرایی   - 573
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 572
بی ینال ونیز   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 556
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
طراحی صنعتی   - 551
درس گفتارهای اتووود   - 10
منتقدان معماری   - 537
معماری خوانی   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 525
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری تندیس گون   - 507
معماری و رنگ   - 9
توسعه پایدار   - 502
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
معماری شمایل گون   - 478
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
باز زنده سازی   - 471
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
معماریِ توسعه   - 439
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری یادمانی   - 380
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 373
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 370
معماری تخت جمشید   - 8
تغییرات اقلیمی   - 359
منبع شناسی اتووود   - 7
تراشه های کانسپچوال   - 358
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 343
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری ارزان   - 307
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 305
طراحی و پناهجویان   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 295
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 290
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 279
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 271
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 265
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 239
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
عکاسی   - 233
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
مسکن حومه شهری   - 224
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 209
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 209
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 208
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 205
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
اقتصادِ فضا   - 197
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 188
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 177
پداگوژی انتقادی   - 7
مسکن روستایی   - 173
عبور از مرحله جنینی   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 169
معماری و سلامت   - 7
هنر گفت و گو   - 161
مسابقه ویلا 1400   - 6
معماری ژاپن   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
ترسیمات معماری   - 153
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری ایران   - 152
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری و رسانه   - 147
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
بلندمرتبه ها   - 133
معماری مصر   - 6
معماری فضای داخلی   - 127
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 120
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 96
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
ویرانه ها   - 93
اکنی استودیو   - 5
معماری فاشیستی   - 89
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری مذهبی   - 87
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری آمریکای جنوبی   - 5
اکسپو   - 83
تز 1400   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری چین   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 78
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 71
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری هند   - 67
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری جنگلی   - 65
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 64
بلوپرینت   - 4
معماری دیجیتال   - 62
اتووودْ آبزرور   - 4
مدارس معماری   - 61
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
پداگوژی   - 58
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
زاغه نشینی   - 55
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری و نقاشی   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
آنتروپوسین   - 52
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
معماری و جنگ   - 3
معماری و ادبیات   - 46
معماری و غذا   - 3
طراحی مُد   - 46
مدرنیسم هیپی   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
هنر روسیه   - 45
فیلم های اتووود   - 2
باهاوس   - 44
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری اروپا   - 42
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و گیم   - 38
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری بیابانی   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
معماری آسیا   - 21
ان اف تی   - 1
معماری و آب   - 20
متاورس   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری مدارس   - 1
معماری ـ موسیقی   - 19

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 53
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 29
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -862
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -463
هتل   -81
فرهنگی   -358
ورزشی   -67
پاویون   -290
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -240
ویلا   -26
تفریحی   -180
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -148
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -108
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
ادوارد هاپر؛ ترسیم کیهان شناسیِ انزوایِ منظر آمریکایی
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1400/05/08
مـنـــــــبـع : نوشته ی پیتر شیلدال. برگردانی از مریم طیبی. برداشته ای از آسو
تعداد بازدید : 350

این چند وقت خیلی به ادوارد هاپر فکر می‌کنم. و در فضای مجازی دیده‌ام که گویا دیگر خانه‌نشین‌ها نیز به او فکر می‌کنند. شاعر بصری خلوت آمریکایی ـ و نه تنهایی که باری غم‌آلود دارد ـ انزوای این روزهای ما را با تلنگری اتفاقی به رخ می‌کشد. اما این کاری است که او همیشه می‌کرده، چه در زمان همه‌گیری چه در دیگر اوقات.

تنها بودن مضمون مهمی است که به نماد آمریکا تبدیل شده است: فردیت‌هایی متزلزل در کشوری که تنها از ملیتی انتزاعی بهره می‌برد. شعار آمریکا E pluribus unum وحدت در کثرت، آرمان فوق‌العاده‌ای است که هر روز در همه‌جای این سرزمین بر unum یا وحدت، تأکید می‌کند. تنها قانون است که به ایالات متحده‌ی آمریکا وحدت می‌بخشد ـ ما واحدی سیاسی متشکل از قانون‌گذاران‌ایم.

اگر آن جنگ داخلی هولناک رخ نداده بود، آمریکا شاید مثل شبه‌جزیره‌ی بالکان چیزی بیش از خودمختاری‌های منطقه‌ای نبود. هاپر اهل شمالِ شرق است. از نیویورک تا بخش‌هایی از نیوانگلند، اما نظرات او را می‌توان به کل کشور تعمیم داد.

ادوارد هاپر در سال 1882 در نیاک به دنیا آمد و در سال 1967 پس از 50 سال زندگی در آپارتمانی در واشنگتن اسکوئر از دنیا رفت. او در هیچ فرهنگ دیگری به هاپری که می‌شناسیم تبدیل نمی‌شد. مضامین آثار او ـ آدم‌های جدا از هم و فضاهای تیره‌وتار ـ مختص زمان او هستند. اما هنر که بیست سال طول کشید تا در دهه‌ی 1920 به کمال برسد جاودانی و شاید فارغ از زمان است: مجموعه‌ای از لحظاتی ایستا و ثابت و به شکلی وصف‌ناپذیر معنی‌دار.

گرچه به او لقب واقع‌گرا داده‌اند اما شاید هاپر نمادگرایی باشد که به ظاهرِ عینی جلوه‌ای غمگین می‌بخشید. او هنرمندی چیره‌‌دست و نقاشی ماهر در بازی با نور و سایه بود اما لذت زیبایی‌شناختی را بی‌رحمانه فدای توصیف فشرده‌ای ـ به چگالیِ اورانیوم ـ می‌کرد و به این ترتیب بی‌آنکه آنها را عیان کند، به احساساتش پاسخ می‌داد.

تقریباً هر خانه‌ای که نقاشی کرده است، برای من پرتره‌ای را تداعی می‌کند که پنجره‌هایی متفکر دارند و معمولاً هیچ دری در آنها دیده نمی‌شود و اگر هم باشد، چندان پذیرا به نظر نمی‌رسد. و اگر گاهی این تصاویر عجیب به نظر می‌رسد اشکال ندارد؛ تضمینی است بر اینکه هاپر عمداً همه‌ی ظرفیت‌های ارتباطیِ نقاشی را تا نهایت مرزهایشان و حتی کمی فراتر از آن گسترش داده است. او ما را با انزوای خویش تنها می‌گذارد و نفس را در سینه‌ی ما حبس می‌کند. اینکه آدم‌های نقاشی‌های او را "تنها" بخوانیم با واقعیت سازگار نیست.

ممکن است اگر خود را به جای آنها تصور کنیم، بترسیم، اما اگر با دقت نگاه کنیم، درمی‌یابیم که حالشان خوب است، هرچند فلک‌زده به نظر برسند. به عبارت مشهور ساموئل بکت فکر کنید:"نمی‌توانم ادامه بدهم، ادامه خواهم داد." حال گزاره‌ی اولش را حذف کنید. در هاپر هم ادامه دادن نوعی انتخاب نیست. من نمایشگاه "ادوارد هاپر: نگاهی تازه به چشم‌انداز" را که اخیراً در بنیاد بایلر ـ مهم‌ترین موزه‌ی هنر معاصر در سوئیس ـ در حومه‌ی بازل افتتاح شده است ندیده‌ام.

گمان می‌کنم که اولف کیوستر، مسئول این نمایشگاه‌، کاتالوگ خوبی فراهم کرده باشد تا بتوان نگاهی تازه به اعجاز سرکش این هنرمند داشت. من همچنین به حافظه‌ی خودم از آن لحظه‌ای متکی هستم که درست مثل خیلی‌ از شما با "شب‌زنده‌داران" (1942) و "بامدادِ یکشنبه" (1930) یا اگر واقع‌بین باشیم هر اثر دیگری از این هنرمند روبه‌رو شدم.

وقتی اثری از هاپر را ببینید، با شما می‌ماند و در چشمِ ذهن شما ثبت می‌شود. دلیل آن هم علاوه بر مشاهده‌ی دقیق و احساسات عمیق، ذکاوتِ خارق‌العاده‌ی هاپر در سبکش است. هاپر خود با صراحت به این مسئله اشاره کرد و در سال 1933 گفت:"من سعی کرده‌ام تا احساساتم را به بهترین شکل و سلیقه‌ای که برایم ممکن است ارائه کنم." او که از سؤالات مکرر در مورد معنی کارهایش کلافه شده بود، در جواب خبرنگاری گفت: "من به دنبال خودم هستم." این عبارت نشانگر دِین وی به رمانتیسم و سمبولیسم اروپایی است که عمیقاً آنها را جذب کرده اما هر گونه شباهت سبکی به آنها را زدوده بود.

هاپر بسیار باسواد بود و در تمام طول عمر اشعار آلمانی و فرانسوی قرن نوزدهم را بسیار می‌خواند. اختیارات شاعری او در بستر واقع‌گرایی یادآور یکی از پیشینان محبوبش یعنی گوستاو کوربه است. افزون بر این، سرسختی شدیدی در آثار هاپر هست که مرا به یاد سبک تئودور جریکو می‌اندازد که البته به مناظری ایستا از واقعیتِ بی‌روح کاسته شده‌اند. هاپر برخی از نقاط قوتِ احساسی سنت‌های اروپایی را به خاکِ سردِ آمریکا وارد یا شاید بتوان گفت قاچاق کرد.

هاپر که در نیویورک با رابرت هنری و دیگر پیروان مکتب اشکَن Ashcan School ـ که به مدرنیته از منظر رئالیسم بومی می‌نگریستند ـ درس خوانده بود، سه بار در پاریس اقامت کرد. در آنجا به تقلید از خرده‌امپرسیونیست‌ها آثاری با تفاوت‌های بی‌پایان از کنتراست‌های رنگی و کمپوزیسیون‌های کج و معوج خلق کرد. در بازگشت به وطن در حالی که به عنوان تصویرگر تجاری روزگار می‌گذراند، با تحولی در قلم‌زنی‌اش به گشایشی دست یافت.

گاوها، خط آهن و خانه‌ی معمولی پررنگ در "چشم‌انداز آمریکایی" (1920) پیش‌درآمد سبکی بود متفاوت از همه‌ی هم‌قطارانش. نزدیک‌ترین سبک به او کارهای وهم‌آلود چارلز بِرچفیلد بودند که با هاپر آشنایی داشت. در آثار چارلز مکان‌های معمولی در غرب ایالت نیویورک به طرزی شگرف و شورانگیز ترسیم شده‌اند و با روسفید بیرون آمدن از آزمون گذر زمان، اکنون رهنمون نقاشان جدید برای روش‌های درست بازنمایی‌اند.

هاپر اما کمتر قابل‌تقلید است اما همیشه در تفکر و اندیشه‌ی هنرمندان بعد از خود مؤثر بوده است. کیوستِر در کاتالوگ به مصاحبه‌ای از سال 1959 اشاره می‌کند که در آن ویلِم دی کونینگ از هاپر تمجید می‌کند. دی‌ کونینگ به جنگلی اشاره می‌کند که با ضربه‌های پرشتاب قلم در پس‌زمینه‌ی "صبحِ کیپ کاد" (1950) کشیده شده است؛ در این اثر زنی دیده می‌شود که در قاب پنجره به جلو خم شده و به چیزی ورای گوشه‌ی سمت راست تصویر خیره است. کونینگ می‌گوید: "این جنگل واقعی به نظر می‌رسد، درست مثل یک جنگل، یعنی سرتان را به سمتش برمی‌گردانید و درست همان‌جا جنگلی می‌بینید." این دقیقاً نشان هاپر است: آنجا در نگاه و ذهن مخاطب تبدیل به اینجا می‌شود.


دیوید اِم لوبین، پژوهشگر نامدار تاریخ هنر در تقابل با فرهنگ عامه، در مقاله‌ای کاتالوگی به رابطه‌ای اشاره می‌کند که من خود معمولاً به آن فکر کرده‌ام: ارتباط بین هاپر و آلفرد هیچکاک. نقاش آمریکایی و سینماگر بریتانیایی شباهت‌های شگرفی در شیوه‌ی داستان‌پردازی بصری‌ دارند. هیچکاک که در سال 1939 پس از مهاجرت به هالیوود می‌بایست تجربه‌ی زیست آمریکایی را در 39 سالگی از صفر می‌آموخت، خود به این تأثیرپذیری اذعان می‌کند. خانه‌ی بِیتس‌ها در فیلم "روانی"بازنمایی ساده‌ای از خانه‌ی خوفناک ویکتوریایی در نقاشی "خانه‌ی کنار راه‌آهن" (1925) هاپر است.

تمرکز لوبین بر روش‌های تعلیقی روایت است، اما من با گسترش بحث سعی می‌کنم تا روش‌های ترکیب‌بندی و جنبه‌های احساسی را نیز پوشش دهم. هیچکاک برای صحنه‌ها و نماهای فیلم‌هایش از استوری بورد استفاده می‌کرد. هاپر که خود فیلم‌دوستی مشتاق بود برای نقاشی‌هایش همین کار را می‌کرد. یک بار فرصت داشتم که دسته‌ای از ورق‌های طراحی‌های اولیه‌ی او برای نقاشی‌هایش را وارسی کنم. برخی صفحه‌ها چیزی به غیر از یک مستطیل بر خود نداشتند: جست‌وجویی برای پیدا کردن تناسبات درست برای چیزی که در ذهن داشت. سپس انبوهی از جزئیات بود که او آنها را واکاوی می‌کرد، اعضای خاصی از بدن، شاخصه‌های معماری، یا دیگر عناصری که آنها را به طرزی استادانه و جذاب به هم می‌بافت و از جزء به کل می‌رسید. هم او و هم هیچکاک خواهان به تصویر کشیدن استحکام و ناگهانی‌بودن منظره‌هایی بودند که زمان را در خدمت تصویری از قبل تصورشده فشرده می‌کند. هر دوی آنها می‌دانستند که چه حسی در مخاطبشان برانگیخته خواهد شد، چون خود آن را حس می‌کردند.


هیچکاک و هاپر هر دو به ایجاد ارتباط تکان‌‌دهنده میان پس‌زمینه و پیش‌زمینه تمایل دارند: شاید کسی یا چیزی تقریباً بی‌خطر در نزدیکی و چیزی نگران‌کننده‌تر در آن سو باشد. لوبین به صحنه‌ای از فیلم "شمال از شمال‌‌غربی" اشاره می‌کند که هواپیمای سمپاش در جایی مشغول پرواز است "که مزرعه‌ای در کار نیست". در برخی از تصاویر زندگی روستایی هاپر، جنگل (مانند "صبح کِیپ کاد") یا دیگر صورت‌های توپوگرافیکی به طرزی خیلی زیرپوستی هستی انسان را تهدید می‌کنند.

در کارهای هیچکاک و هاپر، ارتباط اضطراب‌آور میان دور و نزدیک معمولاً برعکس است؛ آنچه مرموز است، حتی اگر تهدیدکننده نباشد، در مرکز دیدگاه ما قرار می‌گیرد. ما اینجا چه می‌کنیم؟ شاید پای چشم‌چرانی ـ این غم‌انگیزترینِ هیجانات ـ در میان است. کشش احساسیِ اکثر شخصیت‌های هیچکاک و همه‌ی شخصیت‌های هاپر مستلزم آن است که ندانند که به آنها نگاه می‌شود. نگاه کردن به آنها پذیرش نوعی مسئولیت عجیب است. هاپر این حس ناخوشی را حتی در مناظر و ساختمان‌های بدون انسانش هم بازتولید می‌کند، گویی طبیعت و محیط زیست را در وضعیت نابسامانی، ملال و کثیفی به قاب کشیده باشد. او نسبت به سواحل نیوانگلند، فانوس‌های دریایی، و قایق‌های بادبانی‌ای که در سفرهای تابستانی‌اش می‌کشید تا این حد سخت‌گیر نبود. او آنها را دوست ‌داشت. اما حتی آنها نیز به نظر بهت‌زده‌اند و از زوایای دید عجیبی ترسیم شده‌اند. او درباره‌ی هیچ‌کس یا هیچ چیز قضاوت نمی‌کند. حقیقت عریان وجودشان به اندازه‌ی کافی برانگیزاننده است. پرسش کیهان‌شناسان همواره این بوده است که "چرا اصلاً باید چیزی باشد و عدم نباشد؟" هاپر برای شنیدن جواب این سؤال سراپا گوش است.


از لحاظ سیاسی، به گفته‌ی دوست رمان‌نویسش جان دوس پاسوس، هاپر «نوعی محافظه‌کار مک‌کینلی» است. او برنامه‌های هنری جدید در دهه‌ی 1930 را هدایایی به میان‌مایگی می‌دانست. در سال 1940 تعطیلات خود در کِیپ کاد را ناتمام گذاشت تا به نیویورک برگردد و علیه فرنکلین روزولت رأی بدهد. اما به نظرم دیدگاه سیاسی‌اش بر آثارش تأثیر نگذاشته است. شورِ هنری هاپر به او اجازه‌ی خودرأیی و تعصب نمی‌داد. اما در آثار او نوعی فردگرایی محتاطانه  دیده می‌شود که گویی با هر چیز و هر کسی غیر از همسرش، جوزفین نیویسون مخالف است. آنها اولین بار در سال 1905 ملاقات و در سال 1924 با هم ازدواج کردند و در عمل یک واحد زیستی بودند (نزدیکی آنها به طرز شگرفی یادآور ازدواج محکم و خلاقانه‌ی هیچکاک با آلما رِویل فیلمنامه‌نویس است).

نیویسون بر همه‌ی کارهای هاپر نظارت داشت و دفتر دقیقی از آنها تهیه کرده بود. اصرار او سبب شد که ادوارد وی را به عنوان تنها مدلش برای نقاشی‌های عریان برگزیند. جوزفین به همان اندازه که ادوارد کم‌حرف بود، سرزندگی داشت (او حتی یک بار گفته بود که صحبت کردن با هاپر شبیه انداختن سنگی در چاه است که باید منتظر صدای در آب افتادنش بود، البته انتظاری بی‌ثمر). آخرین نقاشی او با نام "دو کمدین" (1956) آنها را با لباس‌های کمدیا دِل آرته در نقش‌های پی‌یِرو و پی‌یِرت نشان می‌دهد که روی صحنه در حال تعظیم‌اند.

جدای از رابطه‌ی نیویسون، یا شاید بهتر است بگوییم با پاسبانی او، استقلال هاپر تمام و کمال است و هر گونه تلاش برای مرتبط ساختن او با هنرمند یا گروه اجتماعی دیگری را پس می‌زند. به این ترتیب، او روحیه‌ی متمایز آمریکایی‌ یعنی "اتکاء به نفس" را به آیندگان می‌دهد که فاقد مثبت‌نگری رالف والدو امرسون است. آن شهروند آزاد و جستجوگر اکنون به یکی از چندین میلیون نفری تبدیل شده است که در قاره‌ی بی‌تسلایی از این‌ در به آن در می‌زنند. آیا می‌توانید با یک پوچ توخالی بیعت وفاداری ببندید؟ هاپر به ما شرایط تعلق به یکدیگر در عین جداماندگی را نشان می‌دهد. لازم نیست که با آن موافق باشید اما یک بار که هنر این نقاش را تجربه کنید، محال است که بتوانید آن را مانند ریگی ته کفش‌تان نادیده بگیرید.

بامداد یکشنبه. 1930


صبح کیپ کاد. 1950


خانه ای کنار راه آهن. 1925


دو کمدین. 1956




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group