معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1662
معماری ـ موسیقی   - 19
منظر شهری   - 1560
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
طراحي داخلي   - 1123
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1116
پردیس ویترا   - 18
سازه های شهری   - 1021
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
تکنولوژی ساخت   - 1007
معماری آمریکا   - 17
معماری حوزه عمومی   - 976
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
مرزهای معماری   - 958
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
نگاه نو به سكونت   - 895
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 848
معماری بایومورفیک   - 15
نظریه شهری   - 817
معماری و کوه   - 15
معماری و سیاست   - 789
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
معماری مدرن   - 710
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
کلان سازه   - 706
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
معماری پایدار   - 689
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
روح مکان   - 614
معماری و سلامت   - 13
آینده گرایی   - 602
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری منظر   - 587
فرهنگ نفت   - 11
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 574
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آرمان شهرگرایی   - 574
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
طراحی صنعتی   - 561
بی ینال ونیز   - 10
منتقدان معماری   - 538
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 531
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 521
معماری خوانی   - 9
توسعه پایدار   - 520
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 496
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
باز زنده سازی   - 477
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 459
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماری یادمانی   - 380
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری سبز   - 375
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 374
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 361
تز 1400   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
معماری تخت جمشید   - 8
معماری پست مدرن   - 343
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری ارزان   - 327
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 307
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
گرمایش زمین   - 306
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری محلی   - 297
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 272
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 267
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 240
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 234
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 232
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
فضای منفی   - 226
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
اقتصادِ فضا   - 224
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 215
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 211
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 206
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 190
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 187
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 175
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 173
پداگوژی انتقادی   - 7
هنر گفت و گو   - 161
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری ژاپن   - 160
مسابقه ویلا 1400   - 6
ترسیمات معماری   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری ایران   - 154
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری و رسانه   - 152
معماری آمریکای جنوبی   - 6
معماری فضای داخلی   - 142
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 134
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 121
معماری مصر   - 6
مدرنیته؛ از نو   - 96
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
ویرانه ها   - 94
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری فاشیستی   - 89
معماری و غذا   - 5
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اکنی استودیو   - 5
معماری چین   - 84
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
اکسپو   - 83
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 73
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 72
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری جنگلی   - 69
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
معماری و جنگ   - 4
معماری هند   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری دیجیتال   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 61
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 58
اتووودْ آبزرور   - 4
زاغه نشینی   - 55
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری و نقاشی   - 55
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری اروپا   - 53
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
آنتروپوسین   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری و ادبیات   - 46
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
طراحی مُد   - 46
فیلم های اتووود   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
هنر روسیه   - 45
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
باهاوس   - 44
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری و گیم   - 40
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری آسیا   - 38
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری بیابانی   - 36
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
مدرنیسم هیپی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
معماری مدارس   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
ان اف تی   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
متاورس   - 1
معماری و آب   - 24
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و رنگ   - 21
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 55
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -864
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -468
هتل   -81
فرهنگی   -365
ورزشی   -68
پاویون   -295
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -242
ویلا   -27
تفریحی   -183
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -150
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -110
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت و گوـ سعید برآبادی با کوروش رفیعی
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1400/12/08
مـنـــــــبـع : روزنامه شرق
تعداد بازدید : 241

پروژه پلاسکوی نو بعد از چهار زمستان از آن حادثه تلخ آماده بهره‌برداری‌ست. بنای امروز پلاسکو چه نسبتی با معماری پیشین آن دارد؟ آیا می‌توان این اثر را یک اثر یادمانی دانست؟ طراحی پلاسکوی نو تا چه حد می‌تواند برای کسبه خسارت‌دیده، کاربردی و مردمِ ترسیده از بناهای ناامن پایتخت، قابل اعتماد باشد؟ این‌ها بخشی از سوالاتی‌ست که کورش رفیعی، معمار، نقاش و طراح پلاسکوی نو در این گفتگو به آن پاسخ می‌دهد. با او از روند طراحی پلاسکوی نو، چگونگی برگزاری مسابقه معماری و روند ساخت این پروژه مهم به گفتگو نشسته‌ایم:

ـ روندِ معماری و طراحی "پلاسکوی نو" از چه زمانی آغاز شده بود و شما کی به این مسیر پیوستید؟

بعد از حادثه پلاسکو، در دو مرحله برای ساخت "پلاسکوی نو" مسابقه معماری برگزار شد. مسابقه اول، جمع‌آوری ایده بود که من در آن شرکت نکردم اما ایده‌ای داشتم و حتی یک ماکت مفهومی هم برای آن تهیه کرده بودم. بعد، در دورِ دوم مسابقه که در واقع فراخوان مسابقه اصلی بود، ما همان ایده و کانسپت اولیه را توسعه دادیم و برای مسابقه اصلی ارائه کردیم. می‌دانید که در فراخوان مسابقات معماری، برنامه‌ای که قرار است ساختمان بر اساس آن معماری شود اعلام می‌شود. برنامه فراخوان مسابقه پلاسکوی نو، طراحی 15 طبقه روی زمین بود که یک طبقه آن باید به موزه شهدای آتش‌نشان اختصاص می‌یافت. این برنامه بر مبنای رای کمیسیون ماده 5 در مورد بازسازی پلاسکو بود.

ـ و ایده و کانسپت شما برای پلاسکوی نو چه بود که توانست نظر داوران را به خود جلب کند؟

برای طرحِ موضوع کانسپت باید چند نکته را در نظر داشت. اول اینکه در برنامه ارائه شده توسط فراخوان، مشخص بود که طرح باید تمام برنامه‌های ساختمان پیشین پلاسکو را در خود داشته باشد و این به آن معنی بود که ما باید در این 15 طبقه -که قرار بود یک طبقه آن هم موزه باشد- تمام آن حدودا 300 فروشگاه از بین رفته را به همان ترتیب و نظام قبلی طراحی کنیم و با این برنامه طبیعتا صد در صد زمین هم اشغال می‌شد و عملا با یک جعبه مکعب مستطیل پُر مواجه بودیم. به عبارت دیگر در حجم پلاسکوی نو هیچ فضای خالی برای ایده‌پردازی باقی نمانده بود. این بود که ما کانسپت کار خود را روی همان یک طبقه موزه متمرکز کردیم و آن‌را به مثابه فضای خالی تصور کردیم. منظور از "خالی"، این بود که انگار چیزی در این میان غایب است. طرح پیشنهادی ما، خرد کردن و تکه‌تکه کردن این تک‌طبقه‌ی موزه و تبدیل آن به یک فضای خالیِ پلکانی بود. قسمت پایین این فرمِ خالیِ پلکانی به خیابان جمهوری وصل می‌شد و همینطور بالا می‌رفت تا در طبقه پنجم به یک باغ‌بام ختم شود. این باغ در واقع پشت‌بام آن بخش از پلاسکو بود که در حادثه آسیبی ندیده بود و ما در اینجا از آن به عنوان پاساژ پلاسکو یاد می کنیم. از طرفی این ارتباط از درون پروژه نیز با اتصال ورودی پلاسکو نو به پاساژ 5 طبقه و در نهایت بافت شهریِ ضلع شمالی مجموعه برقرار می شد. در واقع به این شیوه، شهر هم از بیرون و هم از درون به قلب پلاسکو متصل می‌شد و تا قسمت شمالی مجموعه امتداد پیدا می کرد و در آخر، از آن طرف در بافت شهری قسمت شمالی پلاسکو سر در می آورد. بنابراین با این موزه پلکانی و آن ارتباط درونی در واقع ما از یک سو ارتباط شهر و پلاسکوی نو را بازتعریف می‌کردیم و از سوی دیگر ارتباط بخش تازه‌ساز پلاسکو (یعنی همان برج 15 طبقه) با پاساژ پلاسکو که در آتش نسوخته بود به وجود می‌آمد.

ـ این همان ارتباطی‌ست که پیش از حادثه هم میان برج 15 طبقه پلاسکو و پاساژ 5 طبقه آن بود؟

از درون این ارتباط وجود داشت اما ارتباط بیرونی، ایده جدیدی بود که به مجموعه اضافه می‌شد و هویت تازه‌ای به پلاسکو می بخشید، با این‌حال، بعد از حادثه این ارتباط درونی هم می‌رفت که قطع شود چرا که مالباختگان پلاسکو دو دسته شده بودند؛ عده‌ای که می‌خواستند پلاسکو به طور کامل نوسازی شود و گروه دوم که مالکان پاساژ بودند و چون ساختمان آنها سالم مانده بود، انتظار داشتند که این قسمت زودتر بازگشایی شود. بنابراین، این اختلاف یک نقطه بحرانی در روند شکلگیری پروژه محسوب می شد و نیاز به یک ترفند معمارانه داشت.

ـ چرا؟

چون این بخش از فرآیند کار، به نوعی درگیر یک فضای احساسی شده بود و باید در روند ساخت پروژه نوعی همراهی و همدلی میان این دو دسته به وجود می‌آمد، یعنی هم پلاسکوی نو ساخته می‌شد و هم پاساژ پلاسکو به برج متصل می‌ماند. بنابراین با وجود آنکه کارفرما تنها متعهد شده بود برج را بسازد و ارتباط دو قسمت در دستور کار نبود و حتی تصمیم بر قطع این ارتباط بود، از نظر ما این اتصال برای مجموعه پلاسکو حیاتی بود و در طراحی، این نقطه را به شکلی طراحی کردیم تا قابلیت اتصال مجدد برقرار باشد که در نهایت این اتفاق افتاد و جریان برقرار شد.

ـ طرح شما در رقابت با چند طرح در مسابقه به پیروزی رسید؟

در مرحله اول مسابقه حدود 90 طرح به دبیرخانه رسیده بود. در متنِ فرخوان مسابقه گفته بودند یکی از سه طرح برتر، اجازه ساخت خواهد گرفت که طرح ما در این مسابقه دوم شد و در بین آن سه طرح قرار گرفت. با این وجود،  وقتی که قرار شد یک طرح برای اجرا انتخاب شود نه فقط سه طرح اول مسابقه، بلکه 10 طرح اول برای داوری مجدد وارد مراحل بعد شدند که از این تعداد، در یک مرحله، هفت طرح، در مرحله دوم، پنج طرح و بعد از آن سه طرح، و دو طرح و در نهایت طرح ما به عنوان طرح پلاسکوی نو از سوی کارفرما برای اجرا پذیرفته شد.


ـ مسابقات معماری می‌توانند اثری را به عنوان اثر برگزیده انتخاب کنند اما به رتبه دوم مسابقه اجازه ساخت بدهند؟

به شرطی که در فراخوان مسابقه آمده باشد! در این فراخوان این نکته قید شده بود که با یکی از سه طرح اول برای اجرا قرارداد بسته می‌شود.

ـ مسابقه مهمی هم برای معماری معاصر تهران بود، چون بسیاری از معماران شناخته شده حال حاضر کشور در آن شرکت کرده بودند. نظر شما راجع به طرح های دیگر چیست؟

معماران زیادی شرکت کرده بودند و طرح های جالبی هم ارائه شده بود. در این رابطه لازم می دانم با توجه به کامنت‌هایی که در برخی از صفحات مجازی می بینم توضیحاتی بدهم: اول اینکه "برنامه" مورد نظرِ مسابقه همانطور که گفتم این بود که شما باید 15 طبقه را درکل زمین موجود طوری طراحی می‌کردید که تمام مغازه‌‌های از دست رفته در جای خود و متناسب با مساحت و موقعیت قبلی خود قرار گیرند. اگر قرار بود برنامه را بهم بزنیم، می شد انواعِ ایده‌های بلندپروازانه و هیجان‌انگیزی را ارائه داد. یک سری از طرح هایی که در مسابقه بودند قسمتی از ساختمان را حذف کرده و به فضای شهری اختصاص داده بودند یا در زمین همسایه کنسول کرده بودند یا پارکینگ اضافه کرده بودند. البته می‌توان تصور کرد که این معماران دنبال گرفتن پروژه نبودند و بیشتر این گونه طرح ها چیزی شبیه بیانه یا اعتراض به موضوع محسوب می‌شود که در جای خود باارزش است و چه خوب که چنین طرح های در مسابقات ارائه شود. اما توضیح من نه به معماران آن طرح ها که در پاسخ به تعدادی از کامنت هایی است که در این خصوص در فضای مجازی مطرح می شود که مثلا چرا این طرح ها اجرا نشده اند. ما در بسترِ همان محدودیت های تعریف شده، ایده‌ای مطرح کردیم و در نهایت پس از چند مرحله داوری همان ایده هم برای اجرا انتخاب شد.

ـ بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی به عنوان کارفرما در این پروژه چه نقشی ایفا کرد؟ آیا در پلاسکوی نو که امروز ساخته شده، کارفرما دخالتی در فرم و اجرا داشته یا تنها به اجرای اثر برگزیده مسابقه اکتفا کرد؟

در واقع کارفرما برای اینکه خود را از حاشیه‌های احتمالی که در همان زمان هم ایجاد شده بود کنار بکشد، مسابقه معماری برگزار کرد و داوری مسابقه را به هیئت داورانی خارج از حوزه خود و از طیف های مختلف واگذار کرد؛ چون همانطور که اطلاع دارید طراحی این بنا در حال انجام بود و تا فاز یک هم پیش رفته بود ولی با اعتراضاتی روبه‌رو شدکه در وهله اول از تعدادی از معماران برای یک مسابقه محدود دعوت به عمل آورد و در آخر هم به این نتیجه رسیدند که طراحی پلاسکو به مسابقه عمومی گذاشته شود. گرچه این اعتراضات همچنان ادامه دارد. یعنی هر کاری هم بکنید بالاخره یه عده ای هستند که اعتراض کنند.

ـ طبیعتا هر مسابقه‌ای برنده و بازنده‌ای دارد. اما بخشی از این نارضایتی‌ها و اعتراض‌ها نه از سوی بازندگان و یا حتی جامعه معماران بلکه از سوی شهروندان عادی مطرح شده است. به نظر می‌رسد که افکار عمومی مهمترین چالش بنیاد مستضعفان به عنوان کارفرمای پلاسکوی نو بوده. بالاخره افکار عمومی از این حادثه به شدت متاثر شد، سوالات بی‌جوابی که در طول این سه سال با خود همراه داشت هیچ پاسخی دریافت نکردند و خب در این مدت پلاسکوی نو جلوی چشم‌شان شروع به قد کشیدن کرد و طبیعی ست که به بنا نگاه کنند و از خودشان بپرسند آیا این ساختمان جواب آن همه سوال را در خود دارد؟ کارفرمایی که مشغله‌های اقتصادی مهمتری دارد، بی‌خطرترین تصمیم را برای جایگزینی یک ساختمان پانزده طبقه در مرکز شهر گرفته است. بنابراین تصورم این است که اگر اعتراضی از سوی افکار عمومی به معماریِ پلاسکوی نو وجود داشته باشد، نباید به صرفِ "دمکراتیک بودن" روند انتخاب آن، بی‌جواب گذاشته شود؛ بالاخره به همان اندازه که می‌توان این روند را دمکراتیک تصور کرد می‌توان آن را انداختن مسئولیت به دوش هیات داوران مسابقه هم دانست.

می‌دانید که معمولا نمای ساختمان‌های در حال ساخت را می پوشانند و تا زمان افتتاح از دیده ها پنهان می ماند. با این همه همانطور که گفتید، ساختمان پلاسکوی نو از زمان پی تا بنا در معرض دید عموم بود و روزی نبود که من به شخصه پیام‌های مربوط و نامربوط نداشته باشم. ساختمانِ نیمه‌کاره حالت متروکه دارد و حس خوبی به مخاطب منتقل نمی کند. پس از بهره برداری است که با حضور مردم، زنده می شود و انرژی می گیرد. البته که به نظرم اعتراض و انتقاد یک مسئله طبیعی است و چقدر خوب است که فضای انتقاد همیشه باز باشد. هر بنای دیگری هم به جای این ساخته می شد انتقادات مربوط به خود را داشت. پلاسکوی نو یک جنبه اجتماعی مهم دارد و مردم درباره آن صحبت می کنند، نظر می دهند و حتی ممکن است در فضای مجازی پرخاش کنند. خصوصا درباره نمای پلاسکوی نو که در قلب پایتخت و در معرض نگاه عموم مردم است با نظرات متعددی مواجه هستیم. در صفحه خود در فضای مجازی هم نظرات مثبت و منفی زیادی می دیدم که برخی از آن نظرات منفی را دنبال کردم تا منشاء این اعتراضات را دریابم. یکی از مساِئل موجود سطح سلیقه عمومی است. هنوز نماهای رومی و پر زرق و برق و تزیینات، مورد پسند عموم مردم است و جاهایی مثل دبی قبله آمال آنهاست! شکی نیست که معماری برای مردم است اما معماری کردن به معنی این نیست که صرفا سلیقه عمومی را رعایت کنیم. در این صورت نیازی به مسابقه هم نبود و این راحت ترین کار برای یک معمار است. در واقع رصد کردن سلیقه عمومی و سوار شدن بر موج آن، بیشتر از اینکه یک کار معمارانه باشد یک عمل تجاری محسوب می شود. رسالت معمار در این خصوص می تواند ایجاد شکاف در شرایط موجود باشد، به طوری که مردم را به فکر وادارد و به لایه های عمیق تری از ذهنیت انتزاعی رهنمون سازد.

ـ این تصور چقدر محقق شده به نظرتان؟

نمای پلاسکو نسبتا انتزاعی بوده و از هر گونه تزیینات و ارجاعات شکلی به دور است، بنابراین واکنش عمومی را برمی‌انگیزد. ذهن ما عادت به چیزهای آشنا دارد و از دیدن یک نمای صاف و ساده که عاری از پیش‌ذهنیت‌های ما باشد به چالش می افتد. من همین جوی که ساختمان پلاسکوی نو در جامعه ایجاد کرده و نظرات متعدد و حتی پرخاشگری ها را به فال نیک می گیرم و آن را نتیجه شوک ایجاد شده قلمداد می کنم.

ـ آیا کسانی که به دیدن پلاسکوی نو می‌آیند قرار است ردپایی از پلاسکوی قدیمی را در این گشت و گذار  ببینند؟

پلاسکوی قدیم با تمام ملحقاتش به خصوص آن آب‌نماهای نوستالژیک در آنجا حضور قدرتمندی دارد. قسمتی که ما طراحی کردیم در مقابل آن قرار می گیرد و با آن کنتراست برقرار می کند. در اینجا ما با دو پلاسکو یا به عبارتی یک پلاسکو دوگانه روبرو هستیم. به این ترتیب، قسمتی از پلاسکو که سالم مانده بود اشاره به گذشته و قسمت جدید اشاره به آینده پلاسکو دارد.

ـ یادتان هست اولین اخباری که در مورد حادثه آتش سوزی پلاسکو منتشر شد را؟ بگذارید سوالم را اینطور بپرسم، اولین برخورد شما با حادثه فروریختن ساختمان پلاسکو چه بود؟

یادم هست که یک احساس ناامنی همگانی ایجاد شد. انگار چیزی درون ما فروریخته باشد و آن چیز فقط یک ساختمان در خیابان جمهوری نبود. برای همین است که یک دسته از کامنت ها مربوط به ایمنی بنا و نمای بسته آن است. در این خصوص لازم است توضیح بدهم، علاوه بر این که کانسپت ما بر اساس همین خلاء و غیاب شکل گرفت، به لحاظ فنی هم به کدهای مربوطه توجه ویژه ای شده است؛ مسیرهای خروج از طبقات در چند حالت پیش بینی شده اند؛ طبقات زون‌بندی شده و در هر زون یک پله فرار و یک آسانسور آتش نشان دیده شده که اینها در فضای امن قرار دارند. علاوه بر آن، یک مسیر خروج از فضاهای امن به نمای ساختمان طراحی شده و نما در این قسمت ها قابل باز شدن و در دسترس مستقیم آتش نشان ها از خیابان است.

ـ ایده اولیه نوسازی این ساختمان چطور؟ بعد از فروکش کردن شوکی که حادثه داشت به فکر افتادید که طرحی برای ساختِ پلاسکوی نو مطرح کنید؟

من از فکر کردن به این موضوع هم پرهیز داشتم. زیاد اهل ورود به مسایل حاشیه‌دار نیستم. در آخرین زمان‌های باقیمانده بود که تصمیم به شرکت در مسابقه گرفتیم. بعد هم که طرح ما انتخاب شد به نوعی در عمل انجام شده قرار گرفتیم. با شروع کار با مسایل بیشتری مواجه شدیم که انرژی زیادی از ما گرفت. عوامل کارفرما زیاد بودند و در طول پروژه هم مرتب اضافه می شدند. کسبه هم بودند و افکار عمومی.

ـ خاطرم هست که در همین روزنامه شرق، پرونده‌ای درباره باید و نبایدهای نوسازی پلاسکو منتشر کردیم. البته آن زمان همه داغ بودند و ایده‌هایی که مطرح شد، عموما آرمانی به نظر می‌رسیدند اما یک چیز را هنوز به یاد دارم و آن این بود که قرار بود پلاسکوی نو یک یادمان باشد. پس لطفا بفرمایید که آیا پلاسکوی نو یک یادمان است؟

قبل از هر چیز بهتر است تعریف درستی از واژه «یادمان»داشته باشیم. پیشتر، یادمان برای توصیف بنای یادبود به کار می رفت اما در تعریف مدرن آن که بوله در قرن هفدهم ارائه کرده، هر بنای عمومی یک یادمان است. کتابخانه، یادمان علم است و شاپینگ مال، یادمانی برای خرید است و موزه، یادمان فرهنگ است. به این ترتیب، پلاسکو به خودی خود یک یادمان است. اما ما حجم آن را در نهایت سادگی و خلوص طراحی کردیم تا هیچ حرف اضافه ای به جز آن فضای تهی نداشته باشد. یادمان‌ها عموما از ترکیب حجمی- هندسی ساده و بدون تزیینات برخوردار هستند. البته مردم دنبال نشانه های ظاهری در بنا می گردند اما ما در اینجا اشاره مستقیم به حادثه تلخ پلاسکو نکرده ایم. نه تعداد شهدا، نه تاریخ واقعه و نه محل آتش سوزی مورد نظر نبوده است. به نظر من این گونه اشارات مستقیم خاطره را می کُشد. در عوض، ما واقعه را در زمان حال بازسازی کردیم. شما در هنگام عبور از گالری با کف‌های معلقی مواجه می شوید که حس تعادل را از شما می گیرد و خاطره ای در زمان حال برای شما می سازد که این امر دائمی است و همواره زنده است. البته منظورم گالری است که در طرح بود و اجرا نشد.

ـ چقدر از کانسپتی که شما برای پلاسکوی نو طراحی کرده بودید، به اجرا رسیده؟

کانسپت اصلی که همان فضای خالی موزه بود در طی اجرای پروژه به طور کلی حذف شد. حتی ویدهای مورد نظر اجرا شده بودند و تا مرحله سفت کاری بنا طبق طرح پیش رفته بود. اما در مراحل نهایی سقف زده شد و از کانسپت تنها نقشی بر نما باقی ماند.

ـ چرا؟ مگر کانسپت شما چه بود؟

همانطور که توضیح دادم از آنجایی که حجم ساختمان کاملا پر بود ما روی موزه آتش نشان ها حساب کرده بودیم که یک فضای خالی برای ما مهیا می کرد در حالی که چنین فضایی از اول هم وجود نداشت. این فضای خالی، جعبه را می شکافت و زمین را به آسمان می‌دوخت. آن حالت تعلیق هم که اشاره کردم در این فضا اتفاق می افتاد. در آخر لازم می دانم به نکته جالبی که در این پروژه اتفاق افتاده است اشاره کنم؛ این شکافی که در نما ایجاد شده است قرار بود گالری باشد. الان اثری از آن گالری است یعنی به چیزی اشاره دارد که خود آن چیز قرار بود به چیز دیگری اشاره کند. یعنی در اینجا معنی در دو مرحله به تعویق افتاده است.

ـ چه کسی اجازه ساخت آن را نداد؟ مگر اثر به تایید هیات داوران و کارفرما نرسیده بود؟

در واقع کسی مقصر نبود. همه می خواستند این ایده پیاده شود. انگار یک اشتباه لپی رخ داده بود. کمیسیون ماده پنج شهرداری تهران مصوب کرده بود که پلاسکوی نو باید یک ساختمان 15 طبقه باشد به همراه یک طبقه گالری و این اشتباه بود چون خودِ پلاسکو پیش از ویرانی، 15 طبقه داشت که تمام آن در اختیار کسبه بود و اگر قرار بود طبقه‌ای ویژه موزه یا گالری در آن ساخته شود، باید رای کمیسیون، 16 طبقه می‌شد و نه 15 طبقه. در واقع از ابتدا هیچ مساحتی برای گالری‌ یا موزه در نظر گرفته نشده و این در حالی بود که ما کلِ کانسپت طراحی خود را در این پروژه روی همین بخش متمرکز کرده بودیم و حالا که پلاسکوی نو ساخته شده، نبودِ آن موزه یعنی ساختِ یک ساختمان بدون اجرای کانسپتش.

ـ این را می‌شود در تاریخ ثبت کرد! چطور ممکن است اعضای شورای شهر و شهرداری تهران که باید آشنا به تمام جزئیات امور شهر و خصوصا چنین پروژه‌هایی باشند، ندانند که 15 بعلاوه یک طبقه ویژه موزه پلاسکو می‌شود 16 طبقه؟

البته در تاریخ از این موارد زیاد است. حتی پالادیو، معمار بزرگ تاریخ، وقتی درمورد کارهایش حرف می‌زند به طرح هایش اشاره می کند و نه آنهایی که ساخته شده اند. نمی‌دانم موضوع چی بوده و چرا این اتفاق افتاده. ما یک سال اول، تقریبا هفته‌ای یک جلسه برای این موضوع برگزار می‌کردیم، از طرف ما به عنوان طراح پروژه، اصرار بر این بود که موزه باقی بماند، از طرفی، کسبه مغازه خود را می خواستند و حق هم داشتند. روندِ کار با وجود چنین تنش هایی طولانی‌تر می شد.در نهایت ما کوتاه آمدیم و موزه حذف شد.

ـ چطور حاضر شدید از کانسپت اصلی خود در ساختمانی که داشت ساخته می‌شد صرفِ نظر کنید؟

تصمیم گیری در چنین شرایطی دشوار است. قاعدتا می بایست انصراف می دادیم. از طرفی کار به اسم ما بود و نگران پروژه بودیم. ولی امکان حذف مغازه ها به نفع موزه وجود نداشت و منطقی هم نبود که مغازه مردم را تبدیل به موزه کنیم.

ـ امکان ارجاع موضوع به کمیسیون ماده پنج نبود؟

ارجاع به این کمیسیون و درخواست رای به 16 طبقه تنها راه قانونی ممکن بود اما دو مشکل داشت؛ اول اینکه این کمیسیون خیلی دیر به دیر تشکیل می‌شود و معطل ماندن پروژه برای آن، با توجه به اینکه حتی یک روز هم برای ساخت چنین پروژه ای قابل ملاحظه است موضوعی نبود که قابل طرح باشد. از طرفی مطمئن هم نبودیم در صورت درخواست، کمیسیون ماده 5 به این راحتی با افزایش تعداد طبقات موافقت کند. در نهایت از ساخت موزه صرف نظر کردیم. ویدها را سقف زدند و آن فضاها در طبقات، تیغه بندی و به مغازه تبدیل شد و تنها اثرِ آن روی سطح پوسته بنا قابل شناسایی است. بنابراین کانسپت اثر اجرا نشد و ما تنها به یک پوسته رضایت دادیم. اگرچه من معتقدم نما محصول معماری است و ایده است که یک بنا را می سازد، اما در این پروژه خاص، نما از اهمیت ویژه ای برخوردار شده و آنچه مردم می بینند و با اثر ارتباط بلاواسطه برقرار می کنند از طریق همین نمای ساختمان است. کما اینکه واکنش های مردم به نمای پلاسکو بسیار بالا بوده است.

ـ فضای دیگری به جای موزه در پروژه جانمایی نشد؟

بعد از اینکه وید پلکانی حذف شد، چند فضا را برای این منظور در طبقات خالی کردیم و از آنجایی که لازم بود اسامی آتش نشان ها نوشته شود از رضا عابدینی خواهش کردم در این زمینه به ما کمک کند. ایشان برای طبقه همکف و اول، طرح‌هایی ارائه کردند که به اجرا رسید. بعدها دیدم نمازخانه هم با سلیقه کارفرما با تصاویری از شهدا مزین شده و هر طبقه را به نام یکی از شهدا نام گذاری کرده اند.


ـ آیا در نما هم تغییراتی دادند؟

اصلا تصور کارفرما بر این بود که فقط نمای کار ما در مسابقه برنده شده است. بنابراین دخالتی نمی کردند و حتی اصرار داشتند که نما مطابق طرح مسابقه اجرا شود که حرف و حدیثی نباشد. البته مسایل اقتصادی هم بی تاثیر نبودند وگرنه پوسته داخلی قرار بود کرتن وال باشد و بین پوسته ها مسیر تردد دیده شده بود. اما آنچه که الان به عنوان محصول نهایی می بینید تغییراتی نسبت به طرح مسابقه دارد و ما خودمان آن را اعمال کرده ایم.

ـ مثلِ تغییراتی که در یکپارچگی نما دیده می‌شود؟

تغییرات در نما حاصل همفکری‌ بود که در روند اجرای پروژه با دیگر همکاران معمارم داشتم. جلساتی را با معماران دیگر در این زمینه داشتم و نظر آنها را می پرسیدم. پلاسکوی نو قرار بود یک بنای یادمانی باشد، بنابراین باید تا حد امکان ساده و خالص باشد تا حرف خود را صریح بزند و در یادها بماند. از آنجایی که فضای وید حذف شده بود، نما، نقش اول را در این راستا بازی می کرد. این بود که نما را به صورت پوسته ای از بنا جدا کردیم که با شهر کار کند. پس تا جای ممکن ساده شد بطوری که تنها جای شکاف موزه حجم را بریده است. یکی از همکاران اصرار داشت که آنرا هم حذف کنیم که حجم یکپارچه شود، اما آن را به عمد حفظ کردیم که یک اشاره دور به ماجرا همواره در یادها بماند. جنس نما از بتن مسلح با الیاف شیشه ای است که امکان نازک شدن و سبکی پوسته را می دهد. روی صفحات نما نقش آجری فخر و مدین حک شده است که از مقیاس بزرگتری نسبت به ابعاد واقعی آجر برخوردار است. این تغییر مقیاس و نازکی پوسته که از طریق حفره های ایجاد شده دیده می شود حکایت از جدا بودن نما از بنا را دارد. پوسته نما در مقاطعی باز می شود که امکان دسترسی آتش نشان ها به طبقات را فراهم کند.

ـ از تجربه کار با کارفرمای دولتی راضی بودید؟ دستگاه‌های نظارتی چطور؟

به نظرم موضوع دولتی بودن کارفرما در مقایسه با مسایل دیگری که این پروژه داشت در سایه قرار می گیرد.  فشار زیادی روی تمام عوامل درگیر وجود داشت. تاریخ افتتاح، برنامه های زمان بندی که هر روز کنترل می شد، افکار عمومی، جامعه معماری و نهادهای نظارتی مثل شهرداری و آتش نشانی و غیره همگی پروژه را در یک وضعیت بحران دائمی نگاه می داشت.

ـ به لحاظ کمی در پلاسکوی نو چه اتفاقاتی افتاده است. سرقفلی‌داران قرار است برای شبِ عید چه مغازه‌هایی را تحویل بگیرند؟

الان مغازه ها تحویل شده و کسبه در حال دکور و آماده سازی آنها هستند. در واقع کار ما در آنجا تمام شده و مدتی است که خبری ندارم. به لحاظ برنامه، ساختمان جدید منطبق بر پلاسکوی قدیم است. اما از آنجایی که استانداردهای جدید مشاعات بیشتری را می طلبید، چیزی که تحویل گرفته اند مغازه هایی با ابعاد کوچکتر ولی تقریبا در محل قبلی است. مشاعات اضافه در ساختمان جدید شامل تعداد آسانسورها و راه پله های بیشتر و فضاهای امن و مسیرهای خروج است. ساختمان جدید به لحاظ استانداردها و استحکام کاملا به روز است؛ بخصوص در قسمت سازه، کنترل های مضاعفی علاوه بر کنترل های معمول صورت گرفته است.

ـ دو موضوعی که در فضای مجازی درباره آن صحبت می‌شود "نداشتن پارکینگ" و "ساخت پنج طبقه تجاری اضافی در زیر زمین" است. سوالی که این وسط مطرح می‌شود این است که کارفرمایی که می‌توانسته پنج طبقه زیرِ زمین بسازد نمی‌توانسته برای 15 طبقه تجاری، آن هم در یکی از شلوغ‌ترین خیابان‌های پایتخت،  پارکنیگ تامین کند؟

البته این موضوع خارج از حیطه ما بوده و جواز اولیه هم بر این اساس صادر شده است ولی تا آنجا که اطلاع دارم پنج طبقه به پایین پلاسکو (زیر زمین) اضافه شده که کارفرما بتواند با فروش آن، اعتبار ساخت پلاسکو را تامین کند. در توافقاتی که با شهرداری شده گویا قرار است تعداد پارکینگ مورد نیاز پلاسکوی نو در پارکینگ پروانه که روبروی همین ملک است تامین شود. علاوه بر این ها، به شخصه معتقدم که پلاسکوی نو هم مثل پلاسکوی قدیم نباید پارکینگ اختصاصی داشته باشد. اگر به سایت پروژه که در مرکز شهر قرار گرفته و وضعیت دسترسی‌ها و میزان ترافیک آن نقطه از شهر دقت کنید منطقی است که در آن منطقه از وسایط نقلیه عمومی استفاده شود. حتی در طرحهای پیشنهادی آن منطقه از شهر مسیرهای پیاده دیده شده است. در حال حاضر هم محل عبور اتوبوس های تندرو است که ورودی پارکینگ آنرا قطع خواهد کرد. جالب است که در ایران، پارکینگ بیش از حد مجاز، تشویق می شوددر حالی که در کشورهای جهان اول وضع دقیقا عکس این قضیه است. در کانادا به پارکینگ اضافی مجوز نمی‌دهند چون این امر، استفاده بیشتر از خودروی شخصی را تشویق می‌کند.

ـ آغاز فعالیت عمرانی پروژه از چه زمانی بود؟به نظرم خیلی به سرعت ساخته شد؟ در واقع سی و شش ماهه که به نظر برای یک پروژه پرحاشیه دولتی زمان خوبی‌ست.

اگر اشتباه نکنم زمستان 1397 بود که نتایج مسابقه مشخص شد و ما کار طراحی را اسفند 97 شروع کردیم. بله موافقم، این پروژه بسیار سریع‌تر از سرعت ساخت چنین ساختمان‌هایی در تهران انجام شد. کارفرما در این زمینه حساسیت زیادی داشت که کار هر چه سریع تر انجام شود. برنامه زمانبندی هفتگی کنترل می شد وکارهای عمرانی پروژه در سه شیفت شبانه روزی انجام می‌شد و ما باید نقشه‌های مورد نیاز را می‌رساندیم. در این میان گروه‌هایی بیش از حد معمول برای کنترل کار تعیین شده بودند و همین امر اختلالاتی را نیز در روند پروژه ایجاد می کرد. بخش عمده‌ای از وقت ما هم به همین منوال صرف اصلاح اشتباهات شد یا با تغییر نقشه مواجه می‌شدیم. در کل پروژه سختی بود.

ـ داستان پلاسکو طولانی و پرحاشیه شد. اگر بخواهید درباره‌اش چند جمله پایانی بگوید اکنون فرصت مناسبی‌ست:

ورود به چنین پروژه هایی همواره محل سوال است و معمار را در یک دوراهی قرار می دهد. اینکه تا چه حد می توان تاثیرگذار بود و مرز بین یک اثرِ معماری و یک ساختمان معمولی کجاست و تا کجا باید در پروژه باقی ماند و کجا رهایش کرد. این ها سوالاتی است که مرتب تکرار می شوند. شک و تردید از آغاز تا پایان پروژه با تو همراه است. من هنوز هم مطمئن نیستم که آیا ورود ما به این پروژه درست بوده و با وجود ناکام ماندن ایده اصلی ادامه آن به صلاح بوده است یا خیر. در هر صورت الان کار تمام شده و این حرف ها شاید بیهوده به نظر برسد. آنچه مهم است اینکه پلاسکو ساخته شد. کسبه به محل کارشان بازخواهند گشت و این بنا بار دیگر زندگی تازه ای را آغاز خواهد کرد. زمان که بگذرد بهتر می توان قضاوت کرد.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

استراتژی های شکلی معماری برج های معاصرـ ابرهای فولادی؛ بازگشت انتقادی به اِل لیسیتزکی
انتخاب طرح پیشنهادی فرانک گری در ساخت بلندترین آسمانخراش برلین
پارکینگ و خرده فروش وارنر اثری از اریک اوون موس؛ سقفی از جنس تعلیق
پالپ نیوز ِ اتووود ـ تغییر کاربری میزها
پالپ نیوز ِ اتووود ـ چگونه دکوراتور خود باشید
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group